سپس همسرش در حالى كه او را نمىشناخت جلو رفت و گفت : من همسرى نيكو و شايسته داشتم كه على رغم ميل باطنى او ، وى را ترك كردم و برادرم را در غياب خود وكيل خويش قرار دادم ، وقتى برگشتم و سراغ او را گرفتم ، برادرم گفت : او زنا كرد و ما وى را سنگسار كرديم و من مىترسم باعث هلاكت او شده باشم ، زن گفت : خداوند تو را بيامرزد ، برخيز ، او هم رفت و كنار پادشاه نشست . سپس قاضى جلو آمد و گفت : برادرم همسرى زيبا داشت كه من دلباختهء او شدم و از او كام خواستم ، امّا او امتناع كرد و من به او تهمت زنا زدم و او را سنگسار نمودم ، زن گفت : خدا تو را بيامرزد ، سپس به نزد همسرش رفت و او را فرمان داد كه آرام باشد و به قاضى اعتراض نكند . سپس راهب ديرانى پيش آمد و ماجرا را گفت و در آخر عرضه داشت : من او را شبانه از دير بيرون كردم ، مىترسم درندگان او را خورده باشند ، زن گفت : خداوند تو را بيامرزد ، سپس پيشكار جلو آمد و ماجراى خود را گفت : زن او را بخشيد و به ديرانى گفت : آرام بگير تا خدا تو را بيامرزد ، سپس مرد مصلوب نيرنگ باز پيش آمد و ماجراى فروش زن را بيان كرد ، زن گفت : خدا تو را نيامرزد . سپس به نزد همسر خود رفت و گفت : من همسر تو هستم و همهء ماجراهايى را كه شنيدى بر سر من آمده و من ديگر از همه مردان بيزارم ، مرا با اين كشتى در اين جزيره به حال خود رها كنيد ، تا به عبادت خدا بپردازم چون همه مصائبى كه بر من رسيد از ناحيهء مردان بود ، پس او را در آن جزيره به حال خود رها كردند و به سوى مملكت خود روانه شدند . ( الكافى ) از ديلمى از پدرش نقل مىكند : به امام صادق ( ع ) عرض كردم : فلان كس در عبادت و فضل و دين سر آمد است ، فرمود : عقل او چگونه است ؟ گفتم : نمىدانم ، فرمود : ثواب و پاداش عمل به اندازهء عقل فرد است ، در ميان بنى اسرائيل مردى بود كه در جزيره‌اى سر سبز از جزائر دريا به عبادت حقّ مشغول بود ، يكى از ملائكه الهى از كنار او عبور مىكرد ، عبادت او بنظرش بسيار با ارزش رسيد ، به درگاه الهى عرضه داشت : پروردگارا ثواب اين بندهء خود را به من بنما ، خداوند هم پاداش آن عابد را به ملك نشان داد ، ملك پاداش او را بسيار كم ديد و از علّت آن پرسش كرد : خداوند تعالى به آن ملك وحى نمود كه مدّتى همنشين و مصاحب آن