الهى را انجام مىدادند ، مجوس مردگان را غسل و كفن نمىكردند و آنها را در صحرا و بيابان رها مىكردند ، امّا اعراب مردگان خود را كفن و دفن مىكردند و مجوس با مادر و دختر و خواهران خود در مىآميختند ، امّا عرب اين عمل را حرام مىدانستند ، مجوس بيت اللَّه الحرام را نمىشناختند و آن را بيت الشيطان مىناميدند ، امّا عرب آن را گرامى دانسته و حجّ بجا مىآوردند و آن را بيت رب مىناميدند و به تورات و انجيل اقرار داشته و بعضى احكام خود را از اهل كتاب سؤال كرده و به آن عمل مىكردند ، پس اعراب در همهء جهات به دين ابراهيمى از مجوس نزديكتر بودند و حجّت مجوسيان در زناى با محارم اين بود كه آن را سنّت آدم ( ع ) مىدانستند ، در حالى كه آدم ، نوح ، ابراهيم ، موسى و عيسى و ساير انبياء اين عمل را حرام كرده بودند . در ( الكافى ) از پيامبر ( ص ) نقل شده : مجوس داراى پيامبرى بودند ، امّا او را به قتل رسانده و به آتش كشيدند و آن پيامبر برايشان كتابى آورد كه در دوازده پوست گاو نوشته شده بود و به آن جاماسب مىگفتند . در همان كتاب از امام صادق ( ع ) نقل شده : در گذشته قومى بودند كه به پيامبر خود گفتند : از پروردگارت بخواه تا مرگ را از ما بر طرف كند ، خداوند هم به دعاى پيامبرشان مرگ را از آنها رفع نمود ، پس جمعيّت آنها آنقدر زياد شد كه با كمبود امكانات مواجه شدند و مجبور به خوردن يك ديگر شدند ، آن وقت به نزد پيامبرشان رفتند و گفتند : از پروردگار بخواه ما را به همان وضع سابق باز گرداند و به دعاى آن پيامبر دوباره سنّت مرگ و مير به روال طبيعى ميانشان جريان يافت . در همان مأخذ از ابن عمير از بعضى يارانش نقل شده : به امام صادق ( ع ) گفتم : من از بجا آوردن نماز در مساجد شما كراهت دارم ، حضرت فرمود : هرگز كراهت نداشته باش ، چون هيچ مسجدى بنا نشده ، مگر اينكه در آن موضع قبر پيامبر يا وصىّ پيامبرى بوده كه در آنجا به قتل رسيده و قطره‌اى از خون او در آن مكان به زمين ريخته و خداوند دوست داشته تا در آنجا نام او ياد كرده شود ، پس در آن مكان نماز واجب و مستحبّ را بجا آور و نمازهايى را كه از تو قضا شده در آنجا بخوان . از آن حضرت ( ع ) نقل شده : خداوند هر امّتى را كه در قرون گذشته هلاك كرده در روز چهارشنبه وسط ماه بوده است . و نيز آن حضرت ( ع ) فرمود : ميان ركن يمانى خانه كعبه و حجر الاسود ، هفتاد پيامبر