فصل سوّم در باب اينكه گناه آدم ترك اولى بود و ذكر كيفيّت قبولى توبهء او و كلماتى كه آن را از پروردگارش تلقّى نمود و كيفيت نزول او از بهشت و اندوه او به واسطهء آن در كتاب نبوّت بحار الانوار ذكر شده كه خداى متعال آدم را از گل و حوّا را از آدم آفريد ، پس همّت مردان در آب و خاك و همّت زنان در مردان است و در علل و امالى شيخ صدوق با اسناد به حسن بن على ( ع ) مىفرمايد : گروهى از يهود نزد رسول خدا ( ص ) آمده و از او در بارهء مسائلى پرسش كردند ، گفتند : ما را آگاهى بده كه چرا خداوند اين اوقات پنج‌گانه را در شب و روز براى نماز امّت تو قرار داده است و حضرت جواب داد ، تا آنجا كه فرمود : و امّا نماز عصر ، پس آن ساعتى است كه آدم ( ع ) از آن درخت خورد و خداوند او را از بهشت بيرون راند و خدا ذريّه آدم را تا روز قيامت به اين نماز مأمور نمود و آن را براى امّت من برگزيد و اين نماز از محبوبترين نمازها نزد خداى عزّ و جل است و مرا سفارش كرده است كه از ميان همهء نمازها بر اين نماز محافظت داشته باشم و امّا نماز مغرب ، پس آن ساعتى است كه خداوند در آن توبه آدم را پذيرفت و هر آينه ميان خوردن آن شجره ممنوعه و ميان پذيرش توبهء آدم سيصد سال از سالهاى دنيوى فاصله بود و در روزهاى آخرت هر روز مانند هزار سال از سالهاى دنياست ، پس فاصله آنها در قيامت از نماز عصر تا عشاء بود و آدم سه ركعت نماز بجا آورد ، يك ركعت براى خطيئه خودش ، يك ركعت براى خطيئهء حوّا و يك ركعت براى توبه ، سپس خداوند اين سه ركعت را بر امّت من واجب گردانيد . بعد از آن ، آنها پرسيدند : ما را خبردار كن كه به چه جهت اين اعضاء چهارگانه را هنگام وضو مىشوييد ، با آنكه آنها پاكيزه‌ترين نقاط بدن هستند . پيامبر ( ص ) فرمود : وقتى كه شيطان آدم را وسوسه كرد و آدم به درخت مزبور نزديك شد و به آن نگريست آبرويش ريخت ، سپس برخاست و آن اولين قدمى بود كه بسوى گناه و خطيئه برداشته شد ، سپس ميوهء آن را با دست چيد و آن را لمس كرد ، و از آن تناول كرد ، در اين حال پوشش از او جدا شد و او شرمگين دست خود را بر سر نهاد و گريست ، لذا وقتى كه خداوند توبهء او را پذيرفت بر او و فرزندانش