بر زبان مىآورد ، بعد از اتمام غذا گفت : پروردگارا ، كيست كه به او به اندازهء من نعمت داده باشى ؟ چشمم را بينا كردى و گوشم را شنوا قرار دادى و بدنم را صحّت و قوّت بخشيدى و خار و شاخهء درختان را وسيله تأمين رزق من قرار دادى و كسانى را فرمان دادى كه آن هيزم را از من خريدارى كنند تا با پول آن طعامى را تهيّه كردم كه خودم آن را نكشته‌ام و آتش را مسخّر من گردانيدى تا آن طعام را بپزم و به من اشتهايى دادى تا آن را با ياد و شكر تو تناول كنم و بدنم بر طاعت و عبادتت قوّت گيرد ، پس حمد و سپاس شايستهء توست و آنگاه گريست ، سپس داود به سليمان گفت : پسرم ، برخيز تا برويم من تا امروز بنده‌اى كه تا اين حدّ شاكر باشد نديده بودم ، درود خدا بر آنان باد . در اينجا بايد گفت : مفسّران آورده‌اند ، كشتى كه يونس سوار آن شد ، در ميان دريا گرفتار شد و از حركت ماند ، كشتيبانان گفتند : در ميان ما بندهء گنهكارى هست و سنّت ما اين است كه اين مواقع قرعه مىاندازيم ، آنگاه قرعه انداختند و سه بار قرعه به نام يونس افتاد و دانستند كه فرد مورد نظر اوست ، پس يونس خود را در دريا انداخت و خداوند به آن ماهى وحى نمود : من يونس را روزى تو قرار نداده‌ام ، بلكه شكم تو را محل سجده و نماز او قرار داده‌ام ، پس استخوان او را نشكن و پوست او را زخمى مكن . در خصوص ماجراى يونس ( ع ) كه قرآن كريم در بارهء او مىفرمايد : وَ هُوَ مُلِيمٌ * [ 1 ] بايد گفت : او شايستهء سرزنش بود ، نه سزاوار عقاب ، چون او بدون امرى از جانب پروردگار از ميان قوم خود خارج شد و نزد شيعه اين عمل يونس ترك عمل مستحبّ است و ترك عمل مستحبّ شايستهء سرزنش خواهد بود . از امام صادق ( ع ) نقل شده كه پيامبر ( ص ) فرمود : سزاوار نيست هيچ كس مرا برتر از يونس بن متى بداند ، يعنى شايسته نيست كسى مرا به خاطر معراج در آسمان از يونس بن متى بالاتر بداند ، چون خداوند عجائب صنع خود را در آسمان به من نشان داد ، امّا عجائب قعر درياها را به يونس ( ع ) ارائه نمود و من خدا را در آسمان عبادت كردم ، امّا يونس او را در شكم ماهى عبادت كرد ، البته اين حديث از نظر سند و جهات ديگر قابل بررسى است كه تفصيل آن در اين جا ممكن نيست .

--> [ 1 ] سوره صافات ، آيه 142 .