خورشيد با ابرى پوشانده شود و خداوند عذاب را از شما بر طرف كند ، پس قوم با شنيدن اين مطالب تصميم به اجراى آن گرفتند . وقتى روز چهارشنبهء موعود فرا رسيد ، روبيل از شهر فاصله گرفت ، امّا صداى ناله و تضرّع آنها را مىشنيد و در صورت وقوع عذاب آن را مشاهده مىكرد . وقتى طلوع فجر نزديك شد قوم يونس اعمالى را كه روبيل به آنها تعليم داده بود ، انجام دادند ، وقتى خورشيد طلوع كرد باد زرد و تاريك كه صدايى مهيب و ترسناك داشت آشكار شد ، همگى با ناله و فرياد دست به تضرّع برداشتند و به درگاه الهى توبه كردند و كودكان با ناله و فرياد مادران خود را طلبيدند و برّه‌هاى چهارپايان در طلب شير مادران خود بانگ و فرياد بر آوردند و همچنان به اين تضرّع ادامه دادند . در آن حال يونس ( ع ) و تنوخاى عابد صداى ناله و فرياد آنها را مىشنيدند ، امّا براى شديدتر شدن عذاب آنها دعا مىكردند و روبيل عالم نيز صداى ناله و فرياد آنها را مىشنيد و براى بر طرف شدن عذاب از ايشان دست به دعا برداشته بود ، وقتى خورشيد به وسط آسمان رسيد و درهاى آسمان گشوده شد و غضب پروردگار آرام گرفت ، خداوند دعاى آنها را پذيرفت و توبهء آنها را قبول كرد و به اسرافيل وحى نمود تا بر قوم يونس نازل شود و به او گفت : من بر ناله و تضرّع قوم يونس رحمت نمودم ، چون من توبه پذير و مهربانم ، امّا بندهء من يونس براى آن قوم درخواست عذاب نموده و من بايد به وعدهء خود وفا كنم ، ولى يونس با من شرط نكرد تا در اثر نزول عذاب آنها را هلاك كنم ، پس بر آنها فرود آى و عذاب مرا از آنها بر طرف كن ، اسرافيل گفت : پروردگارا عذاب تو تا سر شانه‌هايشان نزديك شده و نزديك است كه هلاك شوند ، چگونه آن را بر طرف سازم ؟ خداى متعال فرمود : هرگز چنين نيست من به ملائكه خود امر مىكنم تا عذاب را متوقف نمايند تا امر من به آنها برسد ، پس اسرافيل نازل شد و عذاب را از آنها دور كرده و آن را بسوى كوهها و مسير رودهاى جارى در آنها متوجّه كرد ، و با گشودن بالهاى خود عذاب را به سمت كوه راند . امام باقر ( ع ) فرمود : آن كوهها امروز در ناحيهء موصل قرار دارد و تا روز قيامت به آهن مبدّل شده است . وقتى قوم يونس ديدند كه عذاب از آنها بر طرف شده ، از قلهء كوه بسوى منازل خود پايين آمدند و زنان و كودكان به يك ديگر رسيدند و همگى شكر و سپاس الهى را بجاى