امير المؤمنين به او گفتند : واى بر تو و قومت ، تو كيستى ؟ او گفت : ما اهل قريه‌اى در كنار دريا بوديم كه خداوند ولايت تو را بر ما عرضه كرد و ما آن را نپذيرفتيم و خداوند ما را به اين شكل مسخ نمود ، بعضى از ما در خشكى مسخ شدند كه به صورت سوسمار و موش در آمدند و بعضى در دريا مسخ شدند كه به صورت خرچنگ در آمدند . سپس امير المؤمنين ( ع ) فرمود : قسم به خدايى كه محمد ( ص ) را مبعوث نمود ، ماده‌ّهاى اين موجودات مانند زنان شما حيض مىبينند . حضرت على بن الحسين ( ع ) در بارهء اصحاب سبت مىفرمايد : آنها در كنار ساحل دريا سكونت داشتند ، خداوند توسط پيامبرشان آنها را از ماهى گرفتن در روز شنبه منع كرد ، امّا آنها به حيله‌اى متوسّل شدند و حرام خدا را بر خود حلال كردند ، آنها آبراههايى تهيّه كردند كه ماهيها به آسانى به آن وارد مىشدند ، امّا نمىتوانستند از آن خارج شوند ، پس روز شنبه ماهيها با اتّكا به امان الهى وارد آن شبكه شدند و در آنها اسير مكر و حيله شدند و نتوانستند خارج شوند ، مردم نيز آنها را در روز يك شنبه از تور خارج كردند و مىگفتند : ما روز شنبه ماهى نگرفته‌ايم ، آنها مدّتها اين حيله را به كار بردند و از هشتاد هزار و اندى جمعيّت آن قريه هفتاد هزار نفر مرتكب اين معصيت شدند و گروه اندك باقى مانده آنها را نهى مىكردند ، سرانجام گروه عاصى به صورت بوزينگانى در آمدند و گروه نصيحت‌كننده با ديدن يكى از آنها مىگفتند : آيا تو فلان شخص هستى ؟ اشكهاى او سرازير مىشد و با سر پاسخ مثبت مىداد . آنها سه روز به همين حال بودند تا آنكه خداوند باد و بارانى فرستاد و آنها را به دريا ريخت و بعد از سه روز اثرى از آنها باقى نماند ، امّا بعضى از افرادى كه به آن صورت مشاهده مىشوند ، شبيه آنها هستند ، نه عين ايشان و نه از نسل ايشان . سپس فرمود : خداوند اين قوم را براى صيد ماهى مسخ كرد ، پس حال كسانى كه اولاد رسول خدا ( ص ) را كشتند و هتك حرمت آنها را نمودند چه حالى خواهند داشت ؟ خداوند آنها را در دنيا مسخ نمىكند ، امّا عذاب آنها در قيامت چندين برابر مسخ خواهد بود . در ادامه فرمود : اين قوم مسخ شده اگر پس از ارتكاب عمل قبيح خود از درگاه الهى به جاه محمّد ( ص ) و آل طيبين درخواست مىكردند كه آنها را حفظ فرمايد ، خداوند