( باب اوّل ( ( قصهء آدم و حواء و فرزندان ايشان كه شامل چند فصل است ) ) ) فصل اوّل : در برترى ايشان و علّت نامگذارى آنان و شروع خلقتشان و سؤال ملائكه در بارهء خلقت آنها خداى متعال فرمود : ( آن زمان كه پروردگارت به ملائكه فرمود : همانا من قرار دهندهء جانشينى در زمين هستم ، گفتند : آيا در زمين كسى را قرار مىدهى كه در آن فساد مىكند و خون‌ها مىريزد در حالى كه ما تو را به ستايش ، تسبيح مىگوئيم و تقديس مىنمائيم ، فرمود : من چيزى را مىدانم كه شما نمىدانيد و همهء نامها را به آدم آموخت سپس آنها را بر ملائكه عرضه نمود و فرمود : مرا به نامهاى اين مسمّيات آگاهى دهيد ، اگر راست مىگوييد ، گفتند : منزّهى تو اى خدا علمى براى ما نيست جز آنچه تو به ما آموخته‌اى ، به درستى كه تو داناى حكيمى ، فرمود : اى آدم اسماء آنها را به ملائكه بگو ، پس زمانى كه آنها را به اسماء آن مسمّيات آگاه كرد ، خداوند فرمود : آيا به شما نگفتم كه من داناى امور پنهانى آسمانها و زمينم ، و داناى آنچه شما آشكار يا پنهان نمائيد مىباشم [ 1 ] ) . در اين مورد مىگوئيم : خليفه كسى است كه از غير خود نيابت مىكند و ( هاء ) آن جهت رساندن مبالغه است و اين آيه و آيات مشابه آن كه دلالت بر غرض و هدف خلقت آدم ( ع ) مىكند ، مىرساند كه آدم جانشين پيشينيان او در زمين از قبيل جنّ مىباشد و مقصود از خلقت او اين نبوده كه او در بهشت بماند ، البته بهتر و شايسته‌تر براى او اين بود كه مرتكب آن عمل نشود و با عزّت و كرامت و با لباسهاى بهشتى و با بدرقه ملائكه به زمين نازل شود و ملائكه همانطور كه در بهشت براى او سجده مىكردند او را در زمين نيز سجده كنند . و امّا گفتار ملائكه كه گفتند : آيا در زمين كسى را قرار مىدهى كه فساد كند و . . . يا ناشى از تعجّب است ، به جهت اينكه خداوند براى آبادانى زمين و اصلاح آن كسى را در زمين خليفه قرار مىدهد كه در آن فساد مىكند ، و يا كاشف از اين است

--> [ 1 ] سوره بقره ، آيه 33 - 30 .