( باب دوازدهم قصه موسى و هارون عليهما السلام ) ( فصل اوّل ) : در باره علّت نامگذارى و فضائل وى : خداى متعال مىفرمايد : ( به تحقيق ما به موسى كتاب ، ارزانى داشتيم و بعد از او پيامبران ديگرى فرستاديم [ 1 ] ) ، و آيات بسيار ديگرى نيز در قرآن در بارهء حضرت موسى ( ع ) آمده است ، مفسّران مىگويند : موسى اسم مركب از دو نام قبطى است ( مو ) يعنى آب و ( سى ) يعنى درخت ، و علّت نامگذارى او اين بود كه صندوقى كه موسى را در آن يافتند ، بر روى آب و در كنار درختى بود كه كنيزان آسيه كه براى شستشو به كنار نيل آمده بودند ، آن را يافتند ، و نسب او چنين است ، موسى پسر عمران ، پسر يصهر ، پسر يافث ، پسر لاوى ، پسر يعقوب ( ع ) . در بارهء نام مادر موسى اختلاف شده : محمد بن اسحاق ، نام او را ( نخيب ) گفته و بعضى ( افاحيه ) گفته‌اند ، امّا نام ( يوخابيد ) يا ( يوكابد ) از همه مشهورتر است . و من خود اين نام را در تورات عربى در بصره در سال 1095 بعد از بازگشت از سفر حج مشاهده كردم . تفسير ( على بن ابراهيم ) با استناد به امام صادق ( ع ) در روايت معراج از قول پيامبر اكرم ( ص ) نقل مىكند كه فرمود : وقتى به آسمان پنجم صعود كردم در آنجا مردى تنومند با چشمانى درشت مشاهده كردم كه پيرامون او گروهى از امّت وى بودند و من از كثرت آنها متعجّب شدم و پرسيدم : اى جبرئيل اين مرد كيست ؟ جبرئيل گفت : او هارون پسر عمران است ، من بر او سلام و برايش استغفار كردم و او نيز به من سلام كرد و برايم استغفار نمود و در آن محل نيز مانند ساير قسمتهاى آسمان ملائكه خشوع نمودند . سپس به آسمان ششم بالا رفتيم و در آنجا مردى بلند قامت را ديدم كه پيشواى قومى بود و به آنها مىگفت : بنى اسرائيل مىپندارند كه من گرامىترين اولاد آدم هستم در پيشگاه خدا ، ولى اين مرد در نزد خدا از من گرامىتر است ، من گفتم : اى

--> [ 1 ] سوره بقره ، آيه 87 .