قبل از ازدواج با پيامبر ( ص ) ، همسر زيد بن حارثه بود و پيامبر ( ص ) در نفس خود مىدانست كه زينب همسر او خواهد شد ، امّا از بيم اينكه منافقان بگويند او زنى را كه در تزويج مرد ديگر است همسر خود مىخواند ، اين مطلب را مخفى نمود و اين آيه در مورد اين امر نازل شد و خداى متعال عهده‌دار و متولّى ازدواج هيچ يك از مخلوقات خود نشد مگر تزويج آدم و حوّا و زينب براى رسول خدا ( ص ) و فاطمه ( س ) براى على ( ع ) . ابا صلت گفت : در اين هنگام على بن جهم گريه كرد و گفت : اى پسر رسول خدا ( ص ) من به جانب خداى عزّ و جلّ توبه مىكنم كه بعد از اين جز آنچه شما در بارهء انبياء الهى گفتيد چيز ديگرى بگويم . در اين خصوص مىگوئيم : گفتهء امام رضا ( ع ) كه فرمودند معصيت از آدم در بهشت صادر شد ، ظاهرا خطيئه آدم را در بعضى جهات جايز مىشمارد يا به جهت اينكه معصيت در بهشت بوده و عصمت در دنيا محقّق شده يا از جهت آنكه اين خطيئه قبل از بعثت بوده است و همانا عصمت براى پيامبر بعد از نبوّت واجب است و هر دوى اين موارد خلاف اجماع علماى شيعه است و اخبار ما بر اين معنا دلالت دارند و به همين جهت شيخ محدّث ما كه خداوند عمرش را طولانى فرمايد ، مىگويد : ممكن است كه كلام امام ( ع ) را به اين معنا عمل كرد كه مراد از معصيت ارتكاب مكروه ( ترك اولى ) باشد كه اين بعد از بعثت هم ممكن است از ساير انبياء صادر شده باشد ، ذكر موضع بهشت براى اين بوده كه نهى خداوند نهى تنزيهى و ارشادى بوده نه نهى تكليفى و تحريمى ، چون بهشت دار تكليف نيست ، تا در آن نهى تحريمى محقّق شود و متحمل است مراد از اين كلام به اين نحو براى نوعى تقيّه و مدارا با عامّه باشد ، چون اين سخن موافق بعضى از اقوال آنهاست ، يا بر طريق مهلت دادن و پشت گرم نمودن باشد بر عليه كسانى كه گناه را بر انبياء جايز مىشمارند . و امّا ظنّ داود ( ع ) در باره اعلم بودن او ، اگر چه ظنّى صادق بوده ولى چه بسا حاكى از نوعى عجب و خود بينى بوده است ، به همين دليل خداوند او را با ارسال آن دو ملك تنبيه و ارشاد نموده ، و امّا تعجيل آن حضرت ( ع ) در هنگام نزاع و مرافعه آن دو نفر ، به معنى اين نيست كه او قبل از درخواست بيّنه حكم به ظالم بودن