( باب ششم در قصهء ابراهيم ( ع ) ) فصل اول : ( در خصوص علّت نامگذارى و فضائل و سنّتهاى ابراهيم ، كه بر پيامبر ما و خاندانش درود باد ) به تحقيق خداى سبحان قصّه ابراهيم و احوال او را در بسيارى از آيات و سوره‌ها آورده است ، چون او پدر انبياء و دوّمين پيامبر اولو العزم و خليل الرحمن است و همه انبياء ديگر منتسب به دين او هستند . و به همين دليل از امام معصوم ( ع ) نقل شده : غير از ما و شيعيان ما كسى بر دين ابراهيم ( ع ) نيست . خداى سبحان در همين رابطه مىفرمايد : ( ابراهيم يهودى و نصرانى نبود ، بلكه او بر دين حنيف اسلام بوده و از مشركين نبود ، همانا نزديك‌ترين مردم از نظر انتساب به ابراهيم كسانى هستند كه از او پيروى كردند و همين پيامبر و كسانى كه به او ايمان آورده‌اند و خداوند ولىّ مؤمنان است [ 1 ] ) . ( علل الشرائع ) با اسناد به امام رضا ( ع ) مىنويسد : همانا خداوند تعالى ابراهيم را خليل و دوست خود گرفت : چون او هيچ وقت احدى غير خدا را اراده نكرد و از هيچ كس جز خداى عزّ و جل درخواستى ننمود ( همچنان كه مشهور است وقتى ابراهيم را در منجنيق نشانده و مىخواستند به سوى آتش پرتاب كنند ، جبرئيل به نزدش آمد و گفت : آيا حاجتى دارى ؟ فرمود : آرى ولى به شخص تو خير ، يعنى خداى من در برآوردن حاجتم مرا كفايت مىكند ) . از امير مؤمنان على ( ع ) نقل شده : ابراهيم اولين كسى بود كه از مهمان پذيرايى كرد و اوّلين كسى بود كه موى سفيد در صورت و سرش روييد و آن نشانهء وقار در دنيا و نور در آخرت است . شيخ صدوق رحمة اللَّه عليه مىگويد : از بعضى بزرگان اهل علم شنيدم ، علّت تسميه ابراهيم اين است كه آن حضرت ( همّ و برء ) يعنى قصد آخرت نمود و از دنيا

--> [ 1 ] سوره آل عمران ، آيه 67 .