قبح و زشتى آن از حدّ متعارف تجاوز كرده و هيچ عملى قبحش از كفر و نفاق بيشتر نيست . و در همان تفسير از امير مؤمنان على ( ع ) از طريق ابى عمير و ابن سنان و از قول امام صادق ( ع ) نقل شده كه فرمود : نوح ( ع ) سيصد سال در ميان قومش دعوت به توحيد مىكرد ولى آنها او را اجابت نمىكردند ، پس نوح تصميم گرفت كه آنها را هنگام طلوع خورشيد نفرين كند ، آن وقت دوازده هزار از ملائكه آسمان دنيا كه از بزرگان ملائكه بودند به نزد نوح آمده و از او خواستند تا قومش را نفرين نكند ، در نتيجه نوح گفت من سيصد سال ديگر به آنها مهلت مىدهم ، پس وقتى كه ششصد سال از دعوت نوح گذشت و آنها ايمان نياوردند باز نوح تصميم گرفت كه آنها را نفرين كند اين بار هم دوازده هزار ملك از اقسام مختلف ملائكه در آسمان دوّم به نزد او آمده و گفتند : از تو مىخواهيم كه آنها را نفرين نكنى ، مجددا نوح گفت : من سيصد سال ديگر به آنها مهلت مىدهم . سرانجام وقتى نهصد سال از دعوت نوح گذشت و ايمان نياوردند نوح بر نفرين خود مصمّم شد آن وقت خداى متعال اين آيه را به او نازل فرمود : ( هر آينه از قوم تو غير از كسانى كه قبلا ايمان آورده‌اند كس ديگرى ايمان نخواهد آورد [ 1 ] ) آن وقت نوح ( ع ) فرمود : ( پروردگارا احدى از اين كافران را روى زمين باقى مگذار [ 2 ] ) . آن وقت خداوند عزّ و جلّ به نوح وحى كرد كه درخت نخلى را بكارد و قومش او را مسخره مىكردند و مىگفتند : پير مرد براى چه درخت مىكارد ؟ ! ولى وقتى كه درخت پنجاه ساله شد ، خداوند تعالى نوح را امر كرد ، كه از آن كشتى بسازد و جبرئيل را مأمور نمود تا او را تعليم دهد ، و خداوند طول آن كشتى را 1100 ذراع و عرض آن را 800 ذراع و ارتفاع آن را 80 ذراع مقدّر كرده بود و نوح گفت : خدايا چه كسى مرا در ساختن كشتى يارى مىكند ، خداوند عزّ و جلّ به او وحى نمود كه در ميان قومت ندا كن ، هر كس مرا در ساخت كشتى يارى كند و چوب آن را بتراشد ، تراشه‌هاى آن برايش مبدّل به طلا و نقره مىشود ، و وقتى نوح اين كلام را به آنها ابلاغ كرد گروهى به مساعدت او برخاستند ، امّا بيشتر مردم او را مسخره مىكردند و مىگفتند : او در روى زمين و خشكى و بدور از دريا به ساختن كشتى مشغول است !

--> [ 1 ] سوره هود ، آيه 36 . [ 2 ] سوره نوح ، آيه 26 .