از اسماء مبارك پيامبر ( ص ) و اهلبيت گراميش . « مفضل » از امام صادق ( ع ) درباره واژه « اتمهن » كه قسمتى از آيه مربوط به آدم است سؤال مىكند حضرت در پاسخ مىفرمايند : آدم در سوگند خود اهل بيت عصمت و از آن ميان نه نفر را كه از ذريه حسين بن على ( ع ) هستند حتى قائم آل محمد ( عج ) را ياد مىكند . [ 1 ] لازم به تذكر است كه در روايات آن جملاتى را كه آدم بر زبان جارى ساخت متفاوت است بعضى معتقدند كه آن جمله آيه‌اى از قرآن است رَبَّنا ظَلَمْنا أَنْفُسَنا [ 2 ] بعضى آن را فرازهايى از يك دعا مىدانند « سبحانك اللهم و بحمدك و تبارك اسمك و تعالى جدك . . . » و نيز اقوالى ديگر . اما آنچه دقيق‌تر به نظر مىرسد تصريح ائمه طاهرين است كه مشرف بر اسماء مباركه آنها در سوگند نامه آدم است . در روايتى آمده است كه : زمانيكه فرزندان و نوادگان آدم افزون گشتند آنحضرت را ساكت ديدند از او علت را جويا شدند آدم در جواب آنها گفت : فرزندانم هنگاميكه خداوند مرا از درگاه قرب خويش براند از من پيمانى گرفت تا همواره سكوت پيشه سازم تا شايد بار ديگر آستان وصل او را در آغوش كشم . [ 3 ] در روايتى به نقل از امام باقر آمده است : آدم آنگاه كه بر شبه جزيره هند پاى نهاد خداوند بيت اللّه الحرام را براى او بنا فرمود و او در مسير حركت خود دقيقا بر مواضعى قدم مىنهاد كه موسى بن عمران بر آن قدم خواهد نهاد و ما بين قدمهاى او را بيابانهاى خشك تشكيل مىداد . [ 4 ] لازم به تذكر است كه مشهور در ميان روايات معصومين اين است كه آدم ابتدا بر كوه صفا و حواء بر كوه مروه نزول فرمودند و محدثين قول مخالف مشهور را حمل بر تقيه مىدانند . و مشهور در ميان اهل سنت اين است كه آدم ابتدا بر كوهى در « سرنديب » بنام « نوذ » [ 5 ] و حواء در « جده » فرود آمدند و ممكن است فرض شود كه

--> [ 1 ] معانى الاخبار - ص 126 [ 2 ] سورهء اعراف - آيهء 23 [ 3 ] بحار - ج 11 - ص 180 به نقل از قصص راوندى [ 4 ] بحار - ج 11 - ص 180 به نقل از قصص راوندى [ 5 ] نوذ كوهى است در ناحيه سرنديب كه منطقه‌اى سرسبز و حاصلخيز و مهبط آدم ( ع ) مىباشد و در مثل است كه « أمرع من نوذ و اجدب من برهوت » يعنى مكانى به حاصلخيزى نوذ و بيابانى خشك‌تر از برهوت وجود ندارد . و سر نديب رشته كوهى است در هند و چين كه الماس - ياقوت سرخ و عود آن منطقه معروف