خواهد داشت . 7 - هنگاميكه بارى تعالى آتش را خلق نمود فرشتگان از روى ترس سؤال كردند : بار خدايا اين آتش را براى چه كسانى بيافريدى ؟ خداوند فرمود : براى كسانى كه از فرمانم سركشى نمايند و چون در آن روز آفريده‌اى به غير از فرشتگان وجود نداشت آنها به مجرد اينكه جملهء إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً را از جانب خداوند شنيدند پى بردند كه حتما معصيت مىبايست در ميان آنها باشد . [ 1 ] البته « حشويه » ارتكاب گناه از جانب فرشتگان را جايز مىشمارند و اعتراض اين گونه آنها را به خداوند از بزرگترين گناهان مىدانند مىگويند اعتراض فرشتگان و نسبت دادن قتل و فساد به بنى آدم غيبت محسوب شده و از كبائر ذنوب است ضمن اينكه آنها خود را نيز با بيان جمله وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ ستوده‌اند و به عجب و خودبينى مبتلا گشته‌اند . همچنين حشويه معتقد است بيان جمله لا عِلْمَ لَنا إِلَّا ما عَلَّمْتَنا [ 2 ] اعتذار و پوزش ست و خود اين مسأله دليلى است كه آنها مرتكب گناه شده‌اند و همينطور بيان جمله إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ [ 3 ] از طرف خداوند نشانه‌اى است به اين مدعا كه آنها به گناه دروغ نيز آلوده‌اند . در مجموع پاسخ حشويه مشخص است چرا كه مقصود آنها از سؤال خود اعتراض به خداوند نبوده است بلكه آنها مىخواستند فلسفهء اصلى خلقت را كه نزد آنها مكنون بود به خوبى دريابند و اصولًا كسى كه در عالم وجود نيست غيبت در مورد او مفهومى ندارد [ 4 ] « مقاتل بن سليمان » مىگويد : از امام صادق ( ع ) پرسيدم ، طول قامت آدم و حواء هنگامى كه بر زمين فرود آمدند چه مقدار بود ؟ حضرت فرمودند : در كتاب على ( ع ) يافتم كه خداوند عزوجل هنگامى كه آدم و حواء را بر زمين فرود آورد پاهاى آدم بر خم كوه صفا و سرش در برابر افق آسمان بود ، آدم ( ع ) از گرماى خورشيد شكوه نمود و خداوند طول قامت او را هفتاد ذراع و طول قامت حواء را سى و پنج ذراع

--> [ 1 ] بحار - ج 11 - ص 126 [ 2 ] سورهء بقره - آيهء 32 [ 3 ] سورهء بقره - آيهء 31 [ 4 ] بحار - ج 11 - ص 124