اين گونه است . در روايتى امام صادق ( ع ) اين گونه مىفرمايند : اولين فرزندى كه از آدم و حواء بوجود آمد دخترى بود بنام « عتاق » و او اول كسى بود كه بر عرصهء زمين به طغيان و فساد پرداخت و خداوند بر او گرگى بسان جثهء فيل و كركسى در هيئت چهار گوش مسلط كرد تا او را از ميان ببرند متعاقب قتل عتاق خداوند به آدم و حواء پسرى داد بنام قابيل و هنگاميكه قابيل به سن بلوغ رسيد با دختركى از جنس جنيان بنام « جهانه » ازدواج نمود بعد از آن خداوند هابيل را به آدم ( ع ) بخشيد و او با حوريه‌اى بهشتى بنام « نزلة » وصلت نمود ، بفرمان خداوند آدم مامور گشت تا ميراث نبوت و گنجينه دانش الهى خود را نزد فرزند كوچكش هابيل به وديعه نهد . قابيل كه از اين قضاوت پدر بر آشفته بود لب به اعتراض گشود . توصيه‌هاى آدم پيرامون اين امر و مشيت الهى نتوانست باور قابيل را همراه خويش سازد و بالاخره مقرر گشت تا آن دو براى خداوند قربانى نمايند . هر كس كه قربانىاش مورد قبول واقع گشت لاجرم همو نزد خداوند از قرب بيشترى برخوردار خواهد شد و نشانهء قبول قربانى اين بود كه آتش از آسمان آن نذر معهود را مىبلعيد . قابيل كه كشتزارهاى فراوانى را در اختيار داشت مقدارى گندم نامرغوب را به نشانهء نذر در معرض امتحان قرار داد و هابيل كه صاحب رمه‌هاى فراوان بود قوچى تنومند را به نشانهء قربانى هديه نمود ، آتش از آسمان فرود آمد و قربانى هابيل را بلعيد ، ابليس كه نظاره‌گر جريان بود نزد قابيل آمده و به تحريك او پرداخت و اظهار داشت اگر اوضاع اين گونه پيش رود در آينده نسل برادرت بر تو فخر خواهند فروخت چرا كه او نزد پدرت از خصوصيت ارزنده‌ترى نسبت به تو برخوردار است پس بهتر است او را از پيش پاى خويش بردارى قابيل نيز بر اثر وسوسه شيطان برادر خود را به قتل رسانيد . آنگاه به امر ابليس آتشكده‌اى به پا داشت و به عبادت و تكريم آن پرداخت تا بهانه‌اى باشد براى پذيرش قربانىهاى او و اول كسى كه به پرستش آتش روى آورده و آتشكده‌ها بر پا نمود قابيل است ، آدم ( ع ) بعد از مرگ فرزندش بر قتلگاه او حاضر گشت و چهل شبانه روز به گريه و زارى پرداخت و بر زمينى كه خون فرزندش را در كام خود كشيد لعنت فرستاد و آن موضع همان محل فعلى « مسجد جامع بصره »