را در دوزخ حكايت ميفرمايد : اهل دوزخ با يك ديگر گفتند چه شده كه ما مردان مؤمن را كه ( بجرم ايمان به خدا ) از سفله و اشرار ميشمرديم ( در دوزخ ) نمىبينيم در صورتى كه ما آنها را ( در دنيا ) مسخره و استهزاء ميكرديم ( آيا آنها اهل دوزخ نيستند و چشمان ( ما ) بر آنها نمىافتد ؟ « 1 » به خدا از اين آيه نيز غير شما را اراده نكرده شما نزد مردم اين دنيا از اشراريد ولى به خدا سوگند همين شما در بهشت خورسند و شادمانيد ولى در دوزخ شما را ميجويند آيا شادت ساختم ؟ عرضه داشتم قربان سخن را زياد فرما . فرمود اى ابو محمد آيه‌اى نازل نشده است كه مردم را ببهشت بكشاند يا اينكه ياد خيرى در او شده باشد مگر اينكه در باره ما و شيعيان ما فرود آمده و آيه نازل نشده كه ياد بدى داشته يا اينكه مردم را بسوى دوزخ بكشاند مگر اينكه در باره دشمنان و مخالفين ما فرود آمده آيا شادت ساختم ؟ عرضكردم قربان بيشتر بفرمائيد ، فرمود اى ابو محمد جزء ملّت ابراهيم و پيرو مرام او نيست مگر ما و شيعيان ما و ساير مردم از مرام او دورند اى ابو محمد شاد شدى ؟ در روايت ديگرى هست كه ابو بصير عرضكرد بس است مرا « 2 » . عين اين روايت با مختصر تغييرى از ابو بصير نقل شده است « 3 » . و در همين كتاب در باب حالات ياران حضرت صادق عليه السّلام بيان شده « 4 » . و مرحوم شيخ صدوق اين روايت را از پدر محمد بن سليمان نقل فرموده « 5 » . توضيح : صاحب نهايه گويد خفر بمعنى شتابزدگى و حديث ابو بكره به همين معنى است كه گويند او در حال ركوع نظير چهار دست و پا خزيد تا بصف

--> ( 1 ) سورهء ص آيه 62 و 63 . ( 2 ) كافى ج 8 ص 33 تا 35 . ( 3 ) اختصاص ص 104 تا 107 . ( 4 ) بحار الانوار ج 47 ص 390 . ( 5 ) فضائل الشيعه ص 148 .