دشمن فرو نشاند رسوا شود ، چون او افسار گسيخته و بىشرم و حيا نيست كه هر چه بخواهد بگويد و هر چه خواهد انجام دهد ، زيرا او مأمور است تقيّه كند و امرش را پنهان دارد ، و از معصيت خدا ميترسد ، و از خوف خدا ميلرزد ، و زمام امور او بدست خداست ، چون امورش را به خدا واگذاشته ، بنا بر اين هر چه را كه خدا براى او مصلحت بيند در باره‌اش انجام دهد ، و بقولى يعنى مؤمن از سخنى كه باعث فراهم شدن خواسته‌هاى دنيايش باشد در زمان حكومت باطل ممنوعست به نظر ما : احتمال دارد معناى اين جمله اين باشد كه خداوند مؤمن را در دنيا لجام زده ، پس قادر بر انتقام از دشمن در زمان دولتهاى باطل نيست ، يا شايسته است مؤمن نفسش را لجام زند و او را از كارهاى مخالف تقيّه جلو گيرد چنانچه گذشت . و در نهايه در شرح اين حديث گويد : هر كس سؤال شود از مطلبى كه ميداند ولى پاسخ ندهد و كتمان نمايد ، خداوند او را در روز قيامت بافسارى از آتش لجام زند ، و كسى را كه از سخن گفتن خوددارى مىكند مثل زده‌اند به كسى كه خود را لجام زده و به همين معنى است اين حديث كه فرمود در روز قيامت عرق بدن آن افراد به حدى زياد مىشود كه لجام آنها را فرا ميگيرد ، يعنى تا دهانشان ميرسد و همان عرق بمنزله لجامى مىشود كه آنها را از سخن باز ميدارد . 6 - ابو حمزه ثمالى از حضرت صادق عليه السّلام روايت كند كه پيامبر خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم فرمود : همانا خداوند پيمان گرفته از مؤمن بر چهار بلا كه سخت‌تر از همه حسدورزيدن مؤمنى مانند اوست بر او ، يا منافقى كه دنبالش را بگيرد ، يا شيطانى كه گمراهش كند ، يا كافرى كه آهنگ مبارزه با او دارد ، پس چه زيستى دارد مؤمن بعد از اين « 1 » .

--> ( 1 ) كافى ج 2 ص 249 .