روشن ، و ياد خدايش زياد است ، هيچ كار خيرى را براى خودنمائى انجام ندهد و به جهت شرم از مردم رها نسازد . خوبى را از او آرزو دارند ، و بدى از او ايمن است ، اگر در جمع غفلت‌زده‌ها باشد از ذاكرانش نويسند ، و اگر در ذاكران باشد از غافلانش ننويسند ، هر كس به دو ستم ورزد عفوش كند و ببخشد بهر كه محرومش سازد و به‌پيوندد بهر كه از او ببرّد ، احسانش نزديك است ، گفتارش راست ، كردارش نيكو ، خيرش روآور ، شرش پشت‌كننده ، و مكرش غايب است ، در پيش‌آمدهاى لرزاننده با وقار و در ناملايمات صبور ، و در خوشىها شكرگزار است ، بدشمنش ستم نكند ، و در دوستيش مرتكب گناه نشود ، و آنچه را مال او نيست ادعا نكند ، و هر چه به گردن دارد منكر نشود ، به حق اعتراف كند قبل از اينكه گواه بر او اقامه شود ، آنچه را بايد حفظ كند ضايع نسازد ، و لقبهاى زشت بافراد ندهد ، به كسى ستم نكند ، و مغلوب حسد نشود ، و بهمسايه زيان نزند ، و مصيبت‌ديده را شماتت نكند ، امانتها را ادا كند ، و طاعات را عمل نمايد ، در كارهاى خير سرعت و در كارهاى زشت كندى كند ، امر بمعروف نمايد و خودش عمل كند ، و نهى از منكر نمايد و خودش پرهيز كند ، ندانسته بكارى دست نزند ، و از درماندگى از حق بيرون نشود ، اگر سكوت كند از سكوت خسته نشود و اين سكوت مايه كم‌دانشى او نگردد زيرا در مدت سكوت سرگرم تفكّر و تدبّر است ، و اگر سخن گويد از گفتن درنماند ، و اگر بخندد صدايش بلند نشود ، به آنچه مقدرش باشد قناعت كند ، خشمش او را چموش نكند و مغلوب خواسته‌اش نشود ، و حرص بر او چيره نگردد ، بدانائى با مردم معاشرت كند ، و با مسالمت از آنها جدا شود ، سخن گويد تا بهره‌مند شود و سؤال كند تا بفهمد ، خويشتن را در رنج و مردم از او در آسايشند ، مردم را از خود آسوده ساخته ولى نفسش را بخاطر آخرت در تعب افكنده ، اگر به دو ستم شود صبر كند تا خداى متعال انتقام او را بگيرد ، پيرو خيرمندان پيش از خود ،