سلمان گويد ، عيثم بن اسلّم چند جمله ديگر بر اين روايت افزوده است و گويد حضرت صادق عليه السّلام فرمود اگر از شما شيعيان در زمين كسى نميبود بهشت زينت نميگرفت و حوّاء آفريده نميشد ، و رحم و كودك نبود ، و حيوانى نميچريد ، به خدا خداوند بيش از ما شما را دوست دارد . « 1 » 96 - گويد به حضرت موسى بن جعفر عليه السّلام عرضكردم يكى از دوستان عارف و شناساى شما شراب مينوشد و مرتب گناهان هلاكت بار مىشود آيا از او بيزارى جوئيم ؟ فرمود از كار او بيزارى كنيد نه از خودش ، او را دوست داريد و كارش را دشمن ، عرضكردم ميتوانيم او را فاسق و فاجر بناميم فرمود نه فاسق و فاجر آن كافريست كه ما را انكار مىكند و دشمن دوستان است خداوند نخواسته دوست ما فاسق و هرزه باشد اگر چه هر عملى را انجام دهد ولى شما او را فاسق العمل و هرزه كار بگوئيد ، مؤمن النفس و پليد كردار ، پاك جان و پاك بدن بدانيد ، به خدا دوست ما از دنسا نرود مگر اينكه خدا و پيامبرش و ما از او راضى باشيم خداوند او را به همه گناهانش محشور سازد با صورت سفيد ، و عورت پوشيده ، آسوده خاطر ، ترس و اندوهى بر او نيست زيرا از دنيا بيرون نميرود مگر اينكه از گناهان پاك مىشود يا با گرفتارى مالى يا جانى يا گرفتارى ديگرى در مورد فرزند يا مرض و كسالت و پست‌ترين چيزى كه دوست ما با ابتلاء به آن از گناه پاك مىشود مناظر وحشتناك است كه خدا در خواب به او نشان ميدهد و صيح با حزن و اندوه بيدار مىشود و اين خواب ترسناك كفاره گناه او مىشود ، يا ترسى كه از حكومتهاى باطل در دل او جا ميگيرد ، يا اينكه دم مرگ جانش به سختى گرفته مىشود ، پس خدا را ملاقات مىكند در حالى كه از گناهان پاك است ، خاطرش بمحمّد م و امير المؤمنين عليه السّلام آسوده است ، سپس پيشاپيش او يكى از دو امر است ، رحمت پرگسارش خداوند كه از گناهان تمام مردم زمين بمراتب وسيع‌تر است و شفاعت محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم و امير

--> ( 1 ) امالى طوسى ج 2 ص 232 .