از دنيا رفتى . سپس چشمش را به اطراف قبر دور داد و گفت درود بر شما اى جانهائى كه در آستان حسين عليه السّلام منزل كرديد و در ايستگاه و مركز او پياده شديد ، من گواهى دهم كه شما نماز را بپاداشتيد و زكات را پرداختيد و امر بمعروف و نهى از منكر نموديد و با ملحدان و بىدينان مبارزه كرديد و خدا را بندگى كرديد تا بسرحدّ يقين و باور كامل رسيديد ، سوگند به آن كس كه محمّد را براستى برگزيد ما در راهى كه شما رفتيد با شما شركت داريم . عطيه ميگويد بجابر گفتم چگونه ( ما شريك آنهائيم ) ؟ با اينكه از دره فرود نيامديم و از كوهى بالا نرفتيم و شمشير نزديم ولى آنها سرشان از بدنها جدا شده و فرزندانشان يتيم و زنهاشان بيوه گشتند ، گفت اى عطيه از دوستم رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم شنيدم فرمود هر كس قومى را دوست بدارد با آنها محشور گردد ، و هر كس كردار قومى را دوست بدارد با آنها شريك است ، سوگند به آن كس كه محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را براستى برگزيد نيّت و قصد من و يارانم همان نيّت امام حسين عليه السّلام و اصحاب آن حضرت است ، مرا بسوى خانه‌هاى كوفه ببريد ، چون مقدارى راه رفتيم به من گفت اى عطيّه ، ترا وصيّتى ميكنم چون ديگر گمان ندارم بعد از اين سفر ترا ملاقات نمايم ، دوست بدارد و دوستان آل محمد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را تا وقتى دوست آنهايند و دشمن بدار دشمنان آل محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم را تا وقتى دشمن باشند اگر چه آن دشمنان بسيار اهل روزه و نماز باشند ، و با دوستان آل محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم همراهى كن زيرا اگر آنها بخاطر گناهان زياد يكقدم بلغزند ولى چون دوستدار آن خاندانند در قدم ديگر ثابت ميمانند ، راستى دوست آنها به بهشت و دشمن آنان بدوزخ بازمىگردد « 1 » . 63 - از ابى على عليه السّلام از عبد اللَّه بن وليد گويد در روزگار حكومت بنى مروان روزى محضر حضرت صادق عليه السّلام مشرف شدم فرمود شما از كدام مردميد ؟

--> ( 1 ) بشارة المصطفى ص 89 .