حرف نزد و جواب به عهده خود آن حضرت قرار گرفت و فرمود فاصله بين حجر الاسود و در خانه كعبه كه حطيم حضرت ابراهيم است يعنى جايى كه بگوسفندانش علف ميداد ( يا جايى كه گوسفندانش را از آنجا ميراند ) و در آن نماز ميخواند . به خدا قسم اگر بنده‌اى در اين مكان به دو پاى خويش بايستد روز را به نماز بايستد تا شب شود و شب را نماز بگزارد تا روز شود ولى حق و حرمت ما خاندان را نشناسد خداوند هيچ گاه از او نمىپذيرد ، همانا از شرطهائى كه پدر ما حضرت ابراهيم عليه السّلام با خداى خويش نمود اين بود كه گفت : بار خدايا تو دلهائى از مردمان را بسوى آنها مايل گردان ، حضرت ابراهيم نگفت تمام مردم را بسوى آنها مايل گردان ( بلكه بعضى از مردم را خواسته است ) آن مردم شما و افرادى همچون شمائيد ، رحمت خدا بر شما باد ، همانا مثل شما در ميان مردم همچون يك موى سفيد در گاو سياه يا موى سياه در گاو سفيد است ، سزاوار است مردم اين خانه ( كعبه را ) زيارت كنند و او را بزرگ شمارند چون خدايش بزرگ دانسته و ما را در هر كجا بوديم ملاقات نمايند كه ما راهنمايان بسوى خدا و نشانگران او هستيم . در روايت ديگرى ميفرمايد آيا ميدانيد كدام قطعه زمين احترامش نزد خدا بيشتر است ؟ كسى حرف نزد و اين سكوت جواب را به عهده خود آن حضرت قرار داد سپس فرمود آن قطعه زمين ، فاصله بين حجر الاسود و مقام تا در خانه كعبه است اينجا حطيم اسماعيل است كه غذاى گوسفندانش را در آنجا ميگذاشت سپس بقيّه روايت را بيان فرمود « 1 » . بيان : در قاموس گويد زود تأسيس توشه است و آنچه از اين مادّه بر وزن منبر باشد يعنى مزود ظرف توشه را گويند و آزدته يعنى آن شىء را توشه سفر قرار دادم . 12 - فضيل بن يسار گويد حضرت باقر عليه السّلام مردمى را كه دور خانه كعبه

--> ( 1 ) تفسير عياشى ج 2 ص 234