بخش چهارم صفات امام و شرايط امامت آيات : سوره بقره : إِنَّ اللَّهَ اصْطَفاهُ عَلَيْكُمْ وَ زادَهُ بَسْطَةً فِي الْعِلْمِ وَ الْجِسْمِ وَ اللَّهُ يُؤْتِي مُلْكَهُ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ واسِعٌ عَلِيمٌ . يونس : أَ فَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدى فَما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ . تفسير : بر هر منصفى پوشيده نيست كه علت اصطفاء و بر گزيدن را در آيه اول افزايش علم و نيروى بدنى قرار داده دليل است بر اينكه اعلم و اشجع براى خلافت و امامت شايسته‌تر است و در آيه دوم شايسته‌تر بودن پيروى از كسى كه راهنماى بسوى حق است نسبت به كسى كه خودش احتياج براهنمائى و پرسش دارد با بهترين و كامتلرين وجه اين مطلب را ثابت مىكند كه اعلم و داناتر شايسته امامت است . هيچ كس در اين مطلب مخالفت نكرده كه امير المؤمنين عليه السّلام از تمام صحابه پيامبر اكرم اعلم و اشجع بود و هم در اينكه ائمه ما عليهم السّلام اعلم از كسانى بودند كه ادعاى خلافت ميكردند بالاخره هر دو آيه آشكارا دلالت دارند كه امامت و خلافت مشروط به اعلم و اشجع بودن است .