لَيْلَةٍ مُبارَكَةٍ تا إِنَّا كُنَّا مُرْسِلِينَ « 1 » اگر آنها مدعى شدند كه خداوند ملائكه را فقط بر پيامبران نازل مىكند بگو اين امر حكيم تميز داده مىشود بوسيله آن آيا از ملائكه و روحى است كه از آسمان به آسمان ديگر ميرود يا از آسمان به زمين . اگر گفتند از آسمان به آسمان ديگر بايد گفت در آسمان كسى نيست كه به معصيت آلوده باشد در صورتى كه قبول كنند از آسمان به زمين و حال اينكه اهل زمين از همه بيشتر احتياج به اين مطلب دارند بگو آيا چاره‌اى جز اين هست كه يك نفر مرجع بين آنها باشد و گرفتاريهاى خود را به او مراجعه كنند . اگر گفتند همان خليفه داور و رفع‌كننده گرفتاريهاى آنها است بگو اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ تا خالِدُونَ بجان خود سوگند ياد ميكنم در زمين و آسمان ولى اللهى نيست مگر اينكه خدا او را تأييد مىكند و هر كسى خدا تأييدش كند خطا نميكند و در روى زمين دشمنى براى خدا نيست مگر اينكه خوار است و هر كه مورد خوارى و خذلان قرار گيرد بهدف نمىرسد همان طورى كه لازم است امر از آسمان نازل شود و اهل زمين در آن باره حكم كنند نيز لازم است فرمانروائى باشد اگر گفتند ما چنين فرمانروائى را نمىشناسيم بگو به آنها هر چه مايليد ادعا كنيد هرگز خداوند امت محمّد را پس از درگذشت او بىسرپرست و حجت رها نميكند . حضرت صادق عليه السّلام فرمود الياس توقفى نموده سپس گفت : يا بن رسول اللَّه اينجا معمولا اشكالى پيش مىآيد اگر آنها بگويند حجت خدا قرآن است فرمود در اين موقع من خواهم گفت قرآن داراى زبان نيست كه امر و نهى كند ولى اهل قرآنند كه امر و نهى ميكنند و نيز ميگويم پيش آمدى براى مردم اتفاق مىافتد كه نه در سنّت و نه در حكم بىاختلاف و نه در قرآن راجع به آن چيزى هست هرگز خدائى كه وقف به اين پيش آمد است مردم را رها نميكند

--> ( 1 ) از اين آيه معلوم مىشود كه بطور مدام و هميشه از جانب خدا دستوراتى رسيده كه پيامبر يا جانشينش بايد طبق آن عمل كنند .