العلامة المجلسي (مترجم :خسروى)

172

بحار الأنوار (ج23 تا 27) (بخش امامت) ( فارسى)

بخيرى چنانچه در محل خود خواهد آمد . آنچه قبلا ذكر كرديم از ابن دريد كه عموميت را تخصيص داده و آل را بامت معنى نكرده گفتار او اين چند شعر است : انّ النبي محمّدا و وصيّه * و ابنيه و انبته البتول الطاهرة اهل العباء فانّى بولائهم * ارجو السلامة و النجا في الآخرة و ارى محبة من يقول بفضلهم * سببا يجير من السبيل الجائرة ارجو بذاك رضى المهيمن وحده * يوم الوقوف على ظهور الساهرة منظور از زمين ساهره قيامت است . و آل مرا مر اولين كسى است كه نوشتن زبان عربى را وضع كرد اصل آنها از انبار و حيره بود چند مورد از به كار بردن آل را نوشتم آل اللَّه ، آل محمّد ، آل قرآن ، آل سراب . آل عبارت است از افراد انسان اما آل اعوج يك نوع اسب است و آل جبل و آل يس و آل حم و آل زنديقه و آل فرعون همكيشان او بودند و آل مرامر آل بمعنى بروج و آل بمعنى خانواده و آل بمعنى خويشاوند آمده و آل بمعنى هر پرهيزكار نيز ذكر شده . اما لفظ اهل . اهل اللَّه و اهل قرآن و اهل بيت عبارتند از پيامبر اكرم و علي و فاطمه و حسن و حسين بنا به آنچه ام سلمه تفسير نموده جريان چنين است كه روزى پيامبر اكرم نشسته بود كه فاطمه زهرا عليها السّلام آمد و ديگى از غذائى كه با آرد تهيه شده بود آورد . پيامبر اكرم فرمود علي و فرزندانش كجا هستند جواب داد در خانه هستند فرمود آنها را صدا بزن بيايند علي عليه السّلام آمد امام حسن و امام حسين در پيش پدر و فاطمه زهرا عليهما السّلام در جلو ايشان بود چشم پيامبر اكرم كه به آنها افتاد دست برد و كسائى كه بر روى رختخواب خيبرى بود برداشته خود و علي و حسن و حسين و فاطمه داخل كساء شدند سپس فرمود « اللهم ان هؤلاء اهل بيتى احب الخلق الى ما ذهب عنهم الرجس