نسبت خويشاوندى كه دارند . اما در مورد پيامبر صلى اللَّه عليه و آله و سلم بانصاف رفتار نكردند با تمام موقعيت آن جناب و رأفتش و نعمتهائى كه خداوند بر امتش ارزانى داشت كه زبان عاجز از شكر آن است زيرا دوستى و محبت لازم را با خاندان و ذريه او بجا نياوردند و آنان را در ميان خود بايد چون چشم نسبت بسر قرار ميدادند به جهت احترام پيامبر و محبت با آن جناب اين خود لازم بود چه رسد كه قرآن نيز به آن دعوت مىنمايد و اخبار نيز شاهد است كه اهل مودّت آنهايند و دوستى با ايشان واجب شده و پاداش بر آن مييابند . اين مودّت است كه هر كس با ايمان و اخلاص آن را داشته باشد سزاوار بهشت است بدليل اين آيه وَ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ فِي رَوْضاتِ الْجَنَّاتِ لَهُمْ ما يَشاؤُنَ عِنْدَ رَبِّهِمْ ذلِكَ هُوَ الْفَضْلُ الْكَبِيرُ ذلِكَ الَّذِي يُبَشِّرُ اللَّهُ عِبادَهُ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى . سپس علي بن موسى الرضا عليه السّلام فرمود : پدرم از جدم از آباء گرام خود از حسين بن علي عليهم السّلام نقل كرد كه فرمود گروهى از مهاجر و انصار خدمت پيامبر اكرم رسيدند . گفتند : يا رسول اللَّه شما احتياج بمخارجى براى خود و ميهمانان خويش دارى اينك اموال و جانهاى ما در اختيار تو است هرطور كه مايلى استفاده كن بدون هيچ ناراحتى هر چه مايلى بردار در اين موقع خداوند جبرئيل را بر پيامبر نازل نمود و اين آيه را آورد قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى منظور اينست كه خويشاوندانم را پس از من دوست بداريد . آنها خارج شدند . منافقين گفتند : پيامبر آنچه ما تقديم نموديم قبول نكرد مگر به جهت تحميل كردن خويشاوندانش را پس از خود بر ما اين مطلب افترائى كه در مجلس خود بست اين سخن آنها خيلى بزرگ بود خداوند اين آيه را نازل كرد أَمْ يَقُولُونَ افْتَرى عَلَى اللَّهِ كَذِباً و اين آيه أَمْ يَقُولُونَ افْتَراهُ قُلْ إِنِ افْتَرَيْتُهُ