العلامة المجلسي (مترجم :خسروى)

114

بحار الأنوار (ج23 تا 27) (بخش امامت) ( فارسى)

2 - وقتى روى زمين قرار گرفت دو دست بر زمين ميگذارد و صدا بشهادتين بلند مىكند . 3 - محتلم نميشود . 4 - چشمش ميخوابد ولى دلش نميخوابد . 5 - كسالتى كه موجب دهن دره شود او را نميگيرد . 6 - نه دستهاى خود را از روى كسالت باز مىكند . 7 - از پشت سر چنان مىبيند كه از پيش رو مشاهده مىكند . 8 - بوى مدفوع او مانند مشك است و زمين مأمور است آن را فرو برد و پنهان كند . 9 - وقتى زره پيامبر را بپوشد بر تنش راست مىآيد ولى ديگران چه كوتاه قد و چه بلند قد اگر بپوشد يك وجب اضافه است . 10 - با ملك صحبت مىكند تا آخر امامت خود . برسى در مشارق الانوار از طارق بن شهاب از امير المؤمنين عليه السّلام نقل مىكند كه فرمود طارق ! امام كلمة اللَّه و حجت اللَّه و وجه اللَّه و نور اللَّه و حجاب اللَّه و آية است خدا انتخابش مىكند و هر چه خواست در او قرار ميدهد بواسطه همين مقام اطاعتش و ولايتش بر تمام جهان واجب است او ولى خدا در آسمانها و زمين است اين پيمان از جميع جهانيان گرفته شده است هر كه خود را بر او مقدم بدارد كافر به خدا است هر كار كه مايل است بكند هر چه خدا بخواهد انجام ميدهد . بر دست راستش نوشته مىشود وَ تَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ صِدْقاً وَ عَدْلًا او راستى و عدالت است برايش استوانه‌اى از نور قرار ميدهد از زمين تا آسمان اعمال بندگان را بوسيله آن مىبيند و بر قامتش لباس عظمت مىپوشد و او از دل‌ها آگاه و بر اسرار مطلع است بين مشرق و مغرب را مىبيند چيزى بر او از ملك و ملكوت پوشيده نيست و زبان پرندگان را هنگام ولايت ميداند .