باب 67 ( در باره ترك عجب و نداشتن صفت رذيله خودپسندى و راجع باعتراف و اقرار به تقصير و كوتاهى در عبادت ) [ آيات ] سوره فاطر 8 أَ فَمَنْ زُيِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ فَرَآهُ حَسَناً فَإِنَّ اللَّهَ يُضِلُّ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدِي مَنْ يَشاءُ آيا آن كس كه عمل زشتش را در نزد خود توجيه مىكند و به نظر خودش او را زيبا و نيك مىبيند ( مانند آن كسى است كه خود را مقصر و عبادات خود را اندك و كم ارزش مىبيند ؟ ) خداوند متعال آن كسى را از راه حق سرپيچى مىكند گمراه و كسى كه شايسته هدايت است هدايت ميفرمايد . اخبار 1 قرب الاسناد . حسن بن جهم ميگويد از حضرت رضا عليه السّلام شنيدم كه ميفرمود . در بنى اسرائيل مردى بود كه چهل سال تمام مشغول عبادت بود ولى خداوند متعال عباداتش را قبول نكرد . اين عابد در مقام توبيخ خود برآمد و گفت هر چه هست از همين نفس و روح ناقابل من است و ريشهء اين محروميت در خود من است . خداوند متعال به او وحى فرمود . اين توبيخ و سرزنش خويشتن از آن عبادت چهل ساله‌ات بهتر و باارزش‌تر است . 2 - امالى طوسى . مفيد از ابن قولويه . . . از حذاء از حضرت باقر عليه السّلام از رسول اكرم صلى اللَّه عليه و آله كه خداوند متعال فرمود . مبادا اهل عمل اتكال و دلگرمى باعمال خود داشته باشند كه مطمئن باشند بواسطه اعمال خود به ثواب نائل ميشوند . چون آنان هر چه كوشش كنند و در طول عمر خود رنج و زحمت فراوانى در راه عبادت تحمل كنند حق عبادت مرا نميتوانند ادا كنند و به آنچه از كرامت و لطف من و نعمتهاى بهشتى من انتظار دارند نميرسند و بدرجات عاليه نائل نخواهند شد . ولى بايد وثوق و اعتمادشان برحمت من باشد و بفضل و كرم من اميدوار شوند و اطمينان و دلگرمى بحسن ظن كه به من بايد داشته باشند پيدا كنند كه در اين صورت رحمت و لطف من شامل حال آنها خواهد شد و با عنايت و احسان خود آنان را بمقام رضوان نائل و مشمول عفو و بخشش خود قرار داده كه من خداى رحمان و رحيم هستم و به اين نامها متصف ميباشم . 3 - امالى طوسى . با همان اسناد از كلينى . . . از سعد بن خلف از ابى الحسن ( ع ) كه فرمود . بر تو باد به جديت و كوشش و هيچ وقت خود را در عبادت و طاعت الهى از مرز