العلامة المجلسي (مترجم :همدانى)
161
بحار الأنوار (ج67 و 68) (فارسى)
بعزت و جلالم سوگند كه من آرزوى آن كسى را كه به غير من اميدوار شده است نااميد خواهم كرد و لباس مذلت و بيچارگى را بر او مىپوشانم و از فضل و گشايش او را محروم و دور ميسازم آيا بندهء من در شدائد و گرفتاريها به غير من اميدوار مىشود ؟ با اينكه شدائد در دست من است و با اينكه من غنى بخشندهام چشم اميد به غير من دوخته است ؟ كليد تمامى درها در دست من است و همهء درها بسته است و در خانه رحمت من است كه هميشه براى آن كسى كه مرا بخواند باز است . آيا نميداند كه اگر مصيبت و مشكلى او را از پاى درآورد هيچ كس بجز من نميتواند او را بر طرف سازد . پس چرا از من اعراض نموده و به من اميدوار نميشود و من چيزهائى را كه از من درخواست نكرده به او عطا كردهام ولى او از من درخواست نميكند و از غير من در حل مشكلش استمداد مينمايد و من خدائى هستم كه ابتدا و قبل از سؤال بخشش ميكنم . آيا مىشود پس از سؤال و درخواست اجابت ننمايم ؟ آيا جود و كرم از صفات من نيست ؟ آيا دنيا و آخرت در دست من نيست ؟ اگر تمامى اهل آسمان و زمين هفتگانه همهء از من مسألت كنند و من همهء خواستههاى آنان را بدهم اين بخشش به اندازه پر مگسى از ملك من نميكاهد و چگونه كم مىشود ملكى كه من قيم و سرپرست او هستم ؟ اى بدبخت كسى كه معصيت مرا مىكند و مرا نديده و مراقب من نيست سپس من ( محمد بن عجلان ) گفتم يا ابن رسول اللَّه اين حديث را دو مرتبه براى من بازگو كن . و تا سه بار حديث را اعاده و تكرار كرد پس من گفتم نه به خدا ديگر پس از شنيدن اين مطلب هرگز از كسى درخواست نخواهم كرد . طولى نكشيد كه خداوند گشايش زيادى در زندگى به من داد . 68 - امالى طوسى گروهى از ابى المفضل . . . از اسحق ابن جعفر از برادرش موسى بن جعفر عليه السّلام از پدرش از پدرانش از على عليه السّلام از پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه و آله كه خداوند متعال ميفرمايد . هر يك از مخلوق بمخلوقى متمسك شود و به من نشود من تمام اسباب و وسائل آسمان و زمين را از او ميگيرم و اگر چيزى را از من بخواهد به او نخواهم داد و اگر دعا كند اجابت نميكنم . و هر يك از مخلوق به من متمسك شود و از مخلوق چشم بپوشد آسمان و زمين را ضامن رزق و روزيش خواهم نمود . اگر دعا كند اجابت مينمايم و اگر سؤالى كند عطا خواهم كرد و اگر استغفار كند او را مىبخشم . 69 - الدره الباهره . حضرت سجاد عليه السّلام فرمود نيست كسى كه باتكاء خدا خود را از مردم بىنياز بداند مگر اينكه مردم به او نيازمند خواهند شد و نيز فرمود كسى كه روزگار را نكوهش كند هميشه مورد نكوهش خواهد شد . حضرت جواد عليه السّلام فرمود . چگونه ممكن است كسى كه خداوند كفيل امور او باشد تباه شده و از بين برود ؟ و چگونه ممكن است