و اما اخبار ميگويم من خيلى از اخبار و رواياتى كه مربوط به اين باب است در اثناى فصول گذشته و آينده مخصوصا در فصل تقوى و اطاعت ذكر شده است ( و باز هم مقدارى گفته مىشود ) . 1 - نهج البلاغه بر شما باد باطاعت كسى كه هيچ عذرى براى نشناختن او نداريد ( هر كس بايد خدا و پيغمبرش را بشناسد ) . 2 - كافى . . . حضرت باقر عليه السّلام به حمد بن مسلم فرمود لا يذهب بكم المذاهب فو اللَّه ما شيعتنا الّا من اطاع اللَّه عزّ و جلّ . مذاهب و راه‌هاى باطل شما را بگمراهى و ضلالت نيفكند به خدا قسم شيعه ما نيست مگر آن كس كه خداوند متعال را اطاعت نمايد . بيان - لا يذهب به صيغه معلوم و باء بكم براى تعديه است و نسبت گمراه ساختن كه به مذاهب داده شده مجازى و ظاهرى است چون در واقع گمراه‌كننده نفس سركش و يا شيطان است يعنى مذاهب باطله شما را بضلالت و بدبختى نكشاند . و ممكن است لا يذهب به صيغه مجهول خوانده شود و مذاهب منصوب خوانده شود و فاعل ذكر نشده و او شيطان است يعنى شيطان شما را در راه‌ها و مذاهب باطل و فاسد نكشاند و دچار آرزوهاى دروغين و اعتقادات فاسده نگرديد كه در نتيجه در انجام و ارتكاب گناه و معصيت جرى و بيباك شويد و با دعاى تشيع و دوستى و محبت و ولايت غير حقيقى و بدون محتوى اعتماد و دلگرمى داشته باشيد شيعه اهل بيت فقط كسى است كه پيروى نمايد از آنان در گفتار و كردار نه كسى كه با زبان تنها ادعاى تشيع نمايد . 3 - كافى . . . ابو حمزه ثمالى از امام پنجم نقل كرده كه رسول خدا در سفر حجة الوداع خطبه‌اى ايراد فرمود پس چنين گفت اى مردم . به خدا سوگند آنچه شما را بآسايش و بهشت نزديك مىكند و از رنج و عذاب دوزخ دور مىنمايد فرو گذار نكرده و به او فرمان دادم و آنچه شما را بشقاوت و دوزخ مىكشاند و از سعادت و بهشت دور ميسازد باقى نماند مگر اينكه دستور خوددارى از آن دادم الا و انّ الرّوح الأمين نفث في روعى انّه لن تموت نفس حتّى تستكمل رزقها فاتّقوا اللَّه و اجملوا في الطّلب و لا يحمل احدكم استبطاء شيء من الرّزق ان يطلبه به غير حلّه فانّه لا يدرك ما عند اللَّه الّا بطاعته . بيان - منظور از روح امين جبرئيل است و چون توسط جبرئيل حيات و زندگى علمى و انسانى بشر تامين مىشود ( برنامه حيات بخش توسط او بانبياء و پيامبران وحى مىشود ) به او روح گفته مىشود و از طرفى هم امين خداوند است بر وحى و در نهايه گويد انّ روح القدس نفث في روعى يعنى جبرئيل به من وحى و القاء نموده از ماده نفث است كه به معناى دميدن باشد كه مثل نفخ است و مقدارى سبك‌تر از تفل است چون تفل در جايى گفته مىشود كه