بنده‌اى را روز قيامت حاضر مىكنند كه هيچ كار نيكى در نامه اعمال او نيست ، به او مىگويند فكر كن آيا كار نيكى انجام داده‌اى ، او در پاسخ مىگويد : من كار نيكى ندارم جز آنكه روزى بندهء مؤمنى نزد من آمد و از من براى وضوء آب خواست . من هم به آن بنده مؤمن آب دادم و او از آن آب وضوء گرفت ، در اين هنگام آن بنده را حاضر مىكنند و او هم جريان را تعريف مىكند و گفتار او را تصديق مىنمايد در اينجا خداوند دستور مىدهد او را وارد بهشت كنند و گناهانش را مورد عفو قرار مىدهد . 27 - مفضل از امام صادق عليه السّلام روايت مىكند كه فرمود : روز قيامت به مؤمن گفته مىشود در چهره مردم نگاه كن هر كس به تو شربتى آب و يا مقدارى خوردنى و يا كار نيكى در باره‌ات انجام داده است او را بگير و وارد بهشت نما ، او در اينجا دست گروهى را مىگيرد و با خود به سوى بهشت مىبرد . هنگامى كه مؤمن از صراط عبور مىكند جماعت زيادى همراه او هستند ، فرشتگان مىگويند اى دوست خدا و اى بندگان خدا به كجا مىرويد ، در اين هنگام خداوند به فرشتگان دستور مىدهد اجازه دهيد بنده من عبور مىكند ، فرشتگان هم اجازه مىدهند ، مؤمن را از اين جهت مؤمن مىگويند كه خداوند به او اجازه شفاعت داده است . 28 - جابر بن يزيد گويد حضرت باقر عليه السّلام به من فرمودند خداوند روز قيامت دست مؤمن را باز مىگذارد و او هر كارى كه بخواهد انجام مىدهد ، گويد : عرض كردم از كتاب خداوند در اين باره براى من چيزى قرائت كن ، امام عليه السّلام فرمود : خداوند مىفرمايد : لَهُمْ ما يَشاؤُنَ فِيها وَ لَدَيْنا مَزِيدٌ . از اين آيه روشن است كه آنها روز قيامت اجازه دارند هر چه بخواهند ، و خداوند هم علاوه بر خواسته‌هاى آنان به آنها عطا مىكند ، سپس فرمود : اى جابر از دشمنان ما كمك مخواه و از آنها غذا و آب طلب نكن ، زيرا دشمنان ما همواره در آتش دوزخ جاويدان مىباشند . مؤمن از وى عبور مىكند و او مىگويد : اى مؤمن آيا من نسبت به شما محبت