دست مىزد از روى اطمينان و اعتماد بود و از آن سود مىبرد . دنبال كارهاى نفسانى و اميال و شهوت‌ها نبود ، بر كسى خشم و غضب نداشت ، چهره در هم نمىكشيد ، همواره خوشحال و خوش برخورد و خوش اخلاق بود ، همواره ساكت بود و سخن نمىگفت و هر گاه به سخن مىآمد همه گويندگان را از هم متفرق مىكرد . در مراء و جدال و نزاع‌هاى لفظى شركت نمىكرد ، در اختلافات و دعواها وارد نمىشد جز در مواردى كه مىدانست حق با او مىباشد احتجاج نمىكرد ، همواره در فكر برادران دينى خود بود ، و خود را بر هيچ يك از آنها ترجيح نمىداد . او در انظار ضعيف و ناتوان بود و همه او را به عنوان مستضعف نگاه مىكردند ، اما هنگامى كه يك كار جدى پيش مىآمد او مانند شيرى غران وارد معركه مىشد و با دشمنان نبرد مىكرد و مردانه مىخروشيد و حمله مىنمود . هيچ كس را سرزنش نمىكرد و عذر همه را قبول مىنمود ، هر چه مىگفت به آن عمل مىكرد و به جا مىآورد آنچه را كه مىگفت ، هر گاه دو كار برايش پيش مىآمد و او چاره‌اى كه از آن بيرون شود و يا نمىدانست كدام يك از آنها بهتر است هر كدام كه مورد علاقه نفس او بود او را ترك مىكرد . از هيچ دردى شكايت نمىكرد مگر در نزد كسى كه اميد علاج و بهبودى آن را داشت ، و با كسانى كه اميد خير در نزد آنها مىرفت مشورت مىنمود ، خسته نمىشد ، خشم و غضب نداشت ، از كسى شكايت نمىكرد و به هر چيزى تمايل نشان نمىداد . اهل انتقام گرفتن نبود ، از دشمنان غفلت نداشت ، اينك شما مانند اين اخلاق كريمه را داشته باشيد ، اگر مىتوانيد همه را عمل كنيد و اگر توانائى نداريد لا اقل مقدارى از آن را به كار گيريد كه گرفتن اندك بهتر از ترك همه آنها مىباشد . 24 - معروف بن خربوذ گويد : امام باقر عليه السّلام فرمود : امير المؤمنين سلام اللَّه عليه در عراق نماز صبح را خواندند ، بعد از نماز آنها را موعظه كردند ، خود گريه