52 - ابو بصير گويد : خدمت حضرت صادق عليه السّلام بودم كه سلام به آن حضرت گفت : خيثمه براى ما حديث كرد كه شما فرموده‌ايد مسلمان كسى است كه متوجه قبله ما شود و شهادت ما را بر زبان جارى كند و عبادت‌هاى ما را انجام دهد ، و دوستان ما را دوست داشته باشد ، و دشمنان ما را دشمن باشد ، هر كس چنين باشد او مسلمان است . امام عليه السّلام فرمود : خيثمه راست مىگويد و من اين سخنان را گفته‌ام ، او بار ديگر گفت خيثمه گويد : شما فرموده‌ايد مؤمن كسى است كه به خداوند ايمان داشته باشد و كتاب خداوند را تصديق كند و خدا را معصيت ننمايد فرمود : خيثمه درست مىگويد . 53 - محمد بن خارجه گويد : مردى از امام صادق عليه السّلام در باره مرجئه سؤال كرد و گفت : آنها مىگويند كسانى كه نزد ما كافر هستند در نزد خداوند هم كافر مىباشند ، و همچنين اگر مؤمنى به ايمان خود اقرار كند در نزد خداوند هم مؤمن هست . امام عليه السّلام فرمود : سبحان اللَّه چگونه اين دو با هم مساوى خواهند بود ، كفر اقرار از بنده مىباشد و نياز به بينه ندارد ، ولى ايمان يك ادعا مىباشد كه اثبات آن نياز به بينه دارد و آن بينه نيست و عمل او هست كه در گفتار و كردار بايد به اثبات برسد . احكام هم به گفتار و كردار اشخاص بستگى دارد ، اشخاص زيادى هستند كه اهل ايمان آنها را مؤمن مىدانند و احكام اسلام را بر آن جارى مىكنند در حالى كه آن شخص در نزد خداوند كافر مىباشد ، ولى مؤمنان براى ظاهر او وى را در گروه مؤمنان مىدانند . 54 - عبد اللَّه بن سنان گويد : از حضرت صادق عليه السّلام سؤال كردم مردى گناه كبيره را به جاى مىآورد و در مىگذرد ، آيا او با اين گناه از اسلام خارج مىگردد ، و اگر او را عذاب كنند مانند عذاب مشركان خواهد بود ، يا اينكه عذاب او منقطع خواهد گرديد .