مىگردد ، اين شخص را گمراه و دور از جاده حق و ايمان مىگرداند . اين چنين شخصى با اين صفات كه وصف كرديم جاهل است و از جاده ايمان بيرون مىباشد و ضلالت و گمراهى بر او صدق مىكند تا آنگاه كه به كارهاى زشت مشغول است ، اما اگر كسى تابع هواى نفس باشد و احكام خدا را انكار كند و به آنها بىاعتنائى نمايد كافر مىباشد . اگر او براى رسيدن به اميال و شهوات نفسانى احكام را تاويل و تفسير كند ، و يا از بدعت‌گذاران و مفسدان تقليد نمايد و پيرو آباء و اجداد باشد و از گذشتگان پيروى نمايد او مشرك خواهد بود ، و انسان هنگامى كه در گمراهى افتاد و با اميال و هوس‌ها زندگى كرد اين چنين از جاده حق منحرف مىگردد . معنى فسق آن است كه هر كس گرفتار يكى از معصيت‌هاى كبيره شد و در آن گرفتار گرديد خواه به جهت لذت و شهوت باشد و يا اينكه اشتياق او را به گناه و آلودگى گرفتار كرده ، در هر صورت اين شخص را فاسق مىگويند و كسى كه مرتكب آن كارها شود از ايمان بيرون است ، و اگر به گناه ادامه دهد و احكام را سبك بشمارد كافر محسوب مىشود . اما آن كس كه مرتكب گناه كبيره مىگردد و ايمانش را فاسد مىكند و خود را در گناه‌ها فرو مىبرد بدون اينكه حكمى را انكار كند و يا از روى اعتقاد آن را انجام دهد ، و قصدش لذت و شهوت هم نباشد او فقط براى اظهار قدرت و خشم و غضب مرتكب كارهائى مىگردد . مانند اينكه به ديگران ناسزا مىگويد و مردم را متهم به فساد مىكند و مال مردم را مىگيرد و اشخاص را مىكشد و حقوق مردم را نمىدهد ، ولى همه اين‌ها را به خاطر شهوت و لذت انجام نمىدهد ، و همچنين قسم‌هاى دروغ و گرفتن ريا كه قصد لذت از آن‌ها را ندارد . يا شراب مىنوشد و يا زنا مىكند و يا مشغول لهو و لعب مىشود ، كسانى كه مرتكب اين اعمال مىگردند از ايمان خارج مىباشند و جزء مفسدان به حساب مىآيند چون مرتكب گناهان كبيره شده‌اند ، ولى مشرك و كافر به حساب نمىآيند و