درماندگان و ابن سبيل و سائلان و براى رهائى بردگان بدهيد . نماز بگذارند و زكات بدهند و به عهدهاى خود وفادار باشند هر گاه كه پيمان بستند ، و در گرفتاريها و مشكلات شكيبا باشند و در هنگام جهاد صبر كنند ، آنها كسانى هستند كه راست مىگويند ، و هم آنها از پرهيزگاران مىباشند ، هر كس به اين شروط عمل كند او را مؤمن و مصدق مىگويند . يكى از معانى ايمان اداء است ، هنگامى كه خداوند متعال قبله را به طرف كعبه برگردانيد ، اصحاب رسول خدا صلّى اللَّه عليه و إله گفتند يا رسول اللَّه نمازهاى ما باطل شد ، خداوند آيه‌اى نازل فرمود : كه خدا ايمان شما را ضايع نمىكند در اين جا نماز را ايمان نام گذاشته است . چهارم از مراحل ايمان تاييد است كه خداوند آن را در دل اهل ايمان گذاشته و آن روح ايمان مىباشد ، خداوند فرمود : در ميان كسانى كه ايمان به خدا و روز جزا آورده‌اند نميابى كسى را كه با دشمنان خدا و رسول دوستى كنند اگر چه پدران و يا فرزندان و يا برادران آنها باشند اين گروه ايمان در دل آنها ثابت شده و خداوند آنها را با روح خود تاييد كرده است . دليل اين مطلب اين است كه مؤمن در حال داشتن ايمان سرقت نمىكند و مرتكب زنا نمىشود ، زيرا مادامى كه مرتكب اين عمل زشت هست روح ايمان از وى مفارقت مىكند ، و هر گاه دست از عمل خود باز دارد بار ديگر بر مىگردد . گفته شد آن چيست كه از وى مفارقت مىكند فرمود : همان چيزى كه در دلش بعنوان وديعه هست بعد از اين فرمود : هيچ دلى نيست مگر اينكه در آن دو گوش وجود دارد ، يكى از آنها فرشته‌اى مىباشد كه او را هدايت مىكند و ديگر شيطانى است كه او را فريب مىدهد ، يكى امر مىكنند و ديگرى او را از كار باز مىدارد . خداوند متعال در قرآن مجيد از ايمان بعنوان خبيث و يا طيب نام مىبرد و فرموده خداوند مؤمنان را به حال خود وانمىگذارد تا آنگاه كه ناپاك از پاك تميز داده شود ، گروهى از آنها مؤمن و مصدق هستند ولى ايمان آنها به ظلم آميخته است ، و اين است معنى قول خدا كه فرمود : كسانى كه ايمان آورده‌اند و ايمان آنها به