العلامة المجلسي (مترجم :عطاردى)

333

بحار الأنوار (ج64) (ايمان و كفر) (فارسى)

ايمان مىآوريم و گواه باشيد كه ما در برابر خداوند تسليم هستيم ، آنها در برابر اهل فضل از فضل خود دست برداشتند و در برابر اوامر خداوند تكبر ندارند . فقط حواريون به او جواب دادند و حاضر شدند از وى يارى كنند ، خداوند براى علم كسانى را اهليت داده و علم را به آنها آموخته است و بر بندگان خود واجب كرده كه از آنها اطاعت نمايند و فرموده از خدا و رسول و اولو الامر اطاعت كنيد ، و نيز فرمود : اگر آن را برسول و يا اولو الامر برگردانند آنها حقيقت را استنباط مىكنند و درميابند . در جاى ديگرى فرمود : از خداوند بترسيد و با صادقين همراهى داشته باشيد و يا فرمود : تاويل قرآن را جز خدا و راسخان در علم كسى نمىداند ، و فرمود : بخانه‌ها از درها وارد شويد و مقصود از خانه‌ها در اين جا خانه‌هاى علم هستند كه پيامبران آنها را در نزد اوصياء وديعه گذاشته‌اند . هر كار نيكى كه به جز از طريق بندگان برگزيده جارى گردد ، و بدون در نظر گرفتن حدود و مقررات و احكام شرعى مورد عمل قرار گيرد مردود است و در نزد خداوند قابل پذيرش نيست ، عامل آن كافر است اگر چه در ظاهر مؤمن باشد ، مگر نشنيده‌اى كه خداوند فرموده نفقه آنها از اين جهت قبول نشد كه آنها به خدا و رسول كافر شدند و در حال كفر مردند . پس هر كس از اهل ايمان كه به راه نجات هدايت نشود از ايمانش سودى نخواهد برد و اگر حق را به صاحبانش نرساند عملش باطل مىگردد و در آخرت از زيانكاران خواهد بود ، در جاى ديگر فرمود : ايمان آنها سودى نخواهد رسانيد هنگامى كه عذاب ما را مشاهده كنند . از اين گونه آيات در قرآن مجيد زياد است ، و هدايت هم در ولايت مىباشد همان گونه كه خداوند فرمود ، هر كس خدا و رسول و مؤمنان را دوست بدارد آنها حزب خدا هستند و حزب خداوند هم پيروز مىباشند . مقصود از وَ الَّذِينَ آمَنُوا * در اين جا كسانى هستند كه محل اعتماد و مورد اطمينان اوصياء و حجت‌هاى خداوند در هر زمانى مىباشند ، و اين طور نيست كه