علم او اطلاع ندارد ، بسيار سخن مىگويد و بسيار هم عمل مىكند ، عالم است ، محتاط است و به كسى ناسزا نمىگويند . از اين در به آن در نمىزند ثابت مىباشد ، به خويشاوندان بدون منت رسيدگى مىكند ، بسيار بذل مىنمايد ولى اسراف ندارد ، فريب دهنده و مكار نيست ، دنبال كسى را نمىگيرد ، و انسانى را نمىترساند ، با مردم رفاقت دارد ، و در زمين سعى و كوشش مىكند . به ضعفاء و دردمندان كمك مىنمايد ، و به فرياد مستمندان و دردمندان مىرسد ، پرده‌درى نمىكند و رازى را فاش نمىسازد ، گرفتاريهايش زياد است ، ولى شكايت او بسيار كم مىباشد ، اگر در جايى خوبى مشاهده كرد آن را مىگويد ، و اگر بدى ديد آن را مىپوشاند . عيب ديگران را مىپوشاند و حفظ الغيب ديگران مىنمايد ، از لغزشها در مىگذرد ، و از خطاها چشم مىپوشد ، اگر در جايى لازم باشد نصيحت مىكند و اگر در جايى خلافى مشاهده كرد آن را اصلاح مىنمايد و در كارها امين و استوار مىباشد . پرهيزگار است و باطن او پاك مىباشد و در زندگى خود راضى هست ، عذرها را قبول مىكند و از ديگران به خوبى ياد مىنمايد ، به مردم حسن ظن دارد و خود را در نظر ديگران متهم مىداند ، خداوند را از روى فهم و علم دوست مىدارد ، و با حزم و احتياط قاطعانه در راه خدا كار مىكند . خوشحالى او را از راه بيرون نمىكند و سخنان سفيهانه بر زبان جارى نمىسازد و از راه حق عدول نمىكند ، علماء را ياد آورى مىنمايد و جاهلان را تعليم مىدهد ، كسى از وى انتظار كارهاى زشت ندارد و كسى از شر وى نمىترسد . كار و كوشش ديگران را خالصانه‌تر از كوشش خود مىداند ، و همه را از خود شايسته‌تر مىخواند ، عيب‌هاى خودش را مىداند ، و با افكار و انديشه‌ها و غمهاى خود مشغول مىباشد ، جز به خداوند به ديگرى اعتماد ندارد ، همواره تنها و