27 - صعصعة بن صوحان گويد : امير المؤمنين عليه السّلام يكى از روزها نماز صبح گزاردند و بعد از آن متوجه قبله شدند و مشغول ذكر گرديدند ، و به راست و چپ توجهى نداشتند تا آن گاه كه آفتاب بر آمد و به اندازه نيزه‌اى از ديوار مسجد بالا رفت . بعد از آن متوجه شد و فرمود : در هنگام زندگى دوستم رسول خدا صلّى اللَّه عليه و إله گروهى كه در شب‌ها چهره‌ها و زانوهاى خود را بر زمين مىگذاشتند و هنگامى كه صبح مىكردند پيشانى آنها غبار آلود ، و زانوى آنها هم مانند زانوى بزها پينه بسته بود . هنگامى كه ياد مرگ مىكردند مانند درختان كه در بادها تكان مىخورند آنها هم تكان مىخوردند بعد از ديدگان اشگ جارى مىشد و جامه‌هاى آنها را تر مىكرد ، بعد امام عليه السّلام از جاى خود برخاستند و فرمودند : گويا مردم در حال غفلت هستند و از خدا ياد نمىكنند . 28 - امام باقر عليه السّلام فرمود : خداوند متعال به مؤمن بدنى تندرست ، و زبانى فصيح و دلى روشن عطا فرموده است ، و براى هر يك از اعضاء او براى خود و پيامبرش و جانشينانش اطاعت و فرمان بردارى قرار داده است . بدنش براى خداوند و آنها خدمت مىكند ، زبانش براى آنها شهادت مىدهد ، قلب با آرامش ذكر خدا را مىگويد ، هر كس با زبان شهادت دهد و در دل خود آرامش داشته باشد ، و با اركان و جوارح خود كار كند خداوند او را وارد بهشت مىسازد . 29 - ابان بن عثمان از امام جعفر صادق عليه السّلام روايت مىكند كه فرمود : دين ندارند آنها كه تقيه ندارند و ايمان ندارند كسانى كه تقوى ندارند . صفوان گويد : حضرت صادق عليه السّلام فرمود : مؤمن كسى است هر گاه غضب كرد از حق عدول نكند و هر گاه خوشحال شد در باطل وارد نگردد ، و هر گاه قدرت پيدا نمود بيش از حقش نگيرد . امام صادق عليه السّلام فرمودند : رسول خدا صلّى اللَّه عليه و إله فرمود : هر كس از كار بد ناراحت