روشن كرده و بعد فرمود : حالا كه حقيقت را دريافته‌اى ثابت باش ، حارثه گفت : يا رسول اللَّه از خداوند بخواه تا مرا در ركاب شما شهادت روزى كند ، رسول خدا در باره او دعا كردند ، و او چند روز بعد به امر رسول خدا يا گروهى به جهاد رفتند ، حارثه در ميدان جنگ نه نفر را هلاك كرد و خود هم شهيد شد . در روايتى ديگر از ابو بصير ، روايت شده كه امام عليه السّلام فرمود : حارثة بن نعمان همراه جعفر بن ابى طالب به جهاد رفتند و او دهمين نفر از ياران جعفر بود كه در آن جنگ به شهادت رسيد . 9 - عبد اللَّه بن سنان گويد : مردى در محضر حضرت صادق عليه السّلام از مؤمن سخنى گفت امام عليه السّلام فرمود : مؤمن كسى است كه هر گاه خشمگين گردد از حق بيرون نمىگردد و هر گاه خوش حالى برايش پيش بيايد در باطل وارد نمىشود و هر گاه قدرت پيدا كند از حد خود تجاوز نمىكند . 10 - ابو بصير گويد : حضرت صادق عليه السّلام از پدرانش روايت مىكند كه امير المؤمنين عليهما السّلام فرمودند : اهل دين علامت‌هائى دارند كه به آن شناخته مىگردند ، راست گوئى اداء امانت وفاء به عهد ، صله رحم ، توجه به ضعفاء و درماندگان آميزش كم با زنان ، نيكوكارى ، حسن خلق ، متابعت از علم ، و آنچه آنها را به خداوند نزديك مىكند ، خوشا به حال اين افراد و عاقبت آنها . طوبى درختى است در بهشت كه ريشه آن در خانه پيامبر است ، و هر مؤمنى شاخه‌اى از آن درخت را در خانه خود دارد ، مؤمن هر چه بخواهد براى او آماده مىگردد و آن شاخه برايش مىآورد ، اگر سواره‌اى صد سال در سايه اسب بتازد از سايه خارج نمىگردد ، اگر كلاغى از پائين بخواهد بالاى آن قرار گيرد تا پيرى هم به بالا نمىرسد ، اينك خود را براى رسيدن به اين درخت آماده كنيد . مؤمن همواره به خود مشغول است و مردم از او در آرامش بسر مىبرند ، هنگامى كه شب بر آن فرود آيد چهره‌اش را بر زمين مىگذارد و در برابر خداوند سجده مىكند و بهترين جاى بدنش را بر خاك مىنهد و با خداوند مناجات مىنمايد و آزادى خود را از خدا مىخواهد ، اينك اى اهل ايمان شما هم اين چنين