مىكند و او را به بيمارى در بدن مبتلا مىسازد و يا در مصيبت اهل و فرزند قرار مىدهد و يا يكى از مصيبت‌هاى دنيا را به او متوجه مىكند تا او را پاداش دهد . امام عليه السّلام فرمود : هيچ مؤمنى نيست مگر اينكه در مدت چهل روز مصيبتى به او مىرسد ، يا در مالش يا در فرزندانش و يا در باره خودش و يا اندوهى كه خودش هم نمىداند از كجا آمد و اينها براى اين است كه پاداش به او داده شود . فرمود : در بهشت مقامى هست كه هيچ كس به آن جايگاه نمىرسد مگر اينكه در بدن خود ناراحتى و گرفتارى داشته باشد . امام باقر عليه السّلام فرمود : موسى عليه السّلام بيرون شد و با مردى از بنى اسرائيل برخورد كرد و او را با خود بيرون آبادى برد و گفت : شما در اينجا قرار گيريد تا برگردم و بعد دور او را خطى كشيد و سرش را به طرف آسمان بلند كرد و گفت : اى خدا من اين رفيق خود را به تو سپردم و تو بهترين نگهبان و محافظ هستى . بعد از آنجا رفت و با خداوند مناجات كرد و بار ديگر برگشت و مشاهده كرد كه شيرى بر او حمله كرده و شكمش را پاره نموده و گوشت‌هايش را پاره كرده و خونش را آشاميده است ، موسى در اين هنگام سرش را به طرف آسمان بلند كرد و گفت : بار خدايا من اين رفيق خود را به تو سپردم و اينك شير آمده و او را پاره پاره كرده است . گفته شد : اى موسى رفيقت در بهشت مقام و منزلتى داشت كه جز با اين وضعى كه اكنون مشاهده مىكنى و اين چنين پاره پاره او را مىنگرى به آن مقام نمىرسيد ، اينك بنگر كه او در كجا زندگى مىكند ، در اين هنگام پرده‌هاى طبيعت به كنارى رفتند و موسى او را درجاتى بزرگ و مقامى گرامى مشاهده كرد و گفت : بار خدايا من راضى شدم . امام كاظم عليه السّلام فرمود : شما مؤمن حقيقى نخواهيد بود مگر اينكه گرفتارى و مصيبت را نعمت بدانيد و آسايش و نعمت را مصيبت بشماريد ، و شكيبائى در هنگام بلا بزرگتر است از غفلت در هنگام رفاه و تنعم . حضرت رسول صلّى اللَّه عليه و إله فرمودند : مؤمن بايد بلاء را نعمت بداند ، و نعمت را بلاء