ديگرى شفاعت نمىكند . 2 - خضر بن عمرو از حضرت صادق عليه السّلام روايت مىكند كه فرمود : مؤمن بر دو گونه است مؤمنى كه به شروط خداوند وفا كرده و وظائف خود را انجام داده است ، اين مؤمن با پيامبران و صديقان و شهيدان و صالحان زندگى مىكند و در رفاقت خوش مىگذارند ، اين خود شفاعت مىكند و احتياج به شفاعت ديگرى ندارد . براى اين مؤمن در دنيا و آخرت وحشتى نيست ، و مؤمن ديگر اندكى براى او لغزش پيدا شده و مانند شاخه درخت بادها آن را به هر طرف كشانيده‌اند ، اين مؤمن گرفتار مصيبت‌هاى دنيا و آخرت خواهد شد ، ولى سرانجام از وى شفاعت خواهد شد . 3 - ابو مريم انصارى از حضرت باقر عليه السّلام روايت مىكند كه فرمود : مردى در بصره كه در محضر على عليه السّلام بود برخاست و گفت : يا امير المؤمنين مرا از اوصاف برادران خبر ده على عليه السّلام فرمود : برادران دو نوع هستند برادران صالح و پاكدامن و مورد اعتماد و برادرانى كه بايد با آنها صرفا رفت و آمد عادى داشت و در زندگى از آنها استفاده كرد . برادران مورد اطمينان آنهايى هستند كه به منزله بال و دست شما مىباشند ، و داراى مال و خاندان هستند ، هر گاه به آنها اعتماد كردى از مال و جانت به آنها دريغ نداشته باش ، و با دوستان آنها دوست باش و با دشمنان آنها دشمن . رازهاى او را مخفى بدار و اگر عيبى دارد آشكار نكن ، و همواره از خوبيهاى او سخن بگو و بدان اى كسى كه اين سؤال را مىكنى ، اين گونه برادران بسيار اندك هستند و وجود آنها مانند كبريت احمر نادر مىباشد . امّا برادرانى كه بايد با آنها در ظاهر رفت و آمد كنيد و در مسائل زندگى از آنها سود ببريد اين است كه در امور دين و دنيا از آنها بهره‌مند گرديد ، و ارتباط خود را با آنها قطع نكنيد و كارى به باطن آنها نداشته باشيد ، تا هنگامى كه به شما محبت مىكنند شما هم با آنها محبت نمائيد و با خوش زبانى و چهره باز با آنان