موسى بن عمران عليه السّلام به چشمه آبى كه در دامنه كوهى بود گذشت و از آن وضوء ساخت و بكوه برآمد تا نماز بخواند . ناگاه سوارى رسيد و از آن چشمه نوشيد و كيسه پولى از نقره و طلا در آن نهاد و گذشت و پس از او شبان گوسفندانى آمد و آن كيسه را ديد و برگرفت و رفت و بجاى او پيره مرد تنگدستى سر چشمه آمد كه بسته هيزمى بر سر داشت و آن را در آنجا نهاد و به پشت خوابيد تا آسايشى كند و اندكى نشد كه آن سوار برگشت و كيسه را جست و نيافت و از آن پيره مرد درخواستش كرد و او منكر شد پيوسته در ستيز شدند و او را زده تا كشت . موسى گفت : پروردگارا اين كارها چه عدالتى دارند ؟ خدا به دو وحى كرد اين پيره مرد پدر اين سوار را كشته بود و پدرش به پدر شبان به اندازه آنچه در كيسه بود بدهكار بود و ميان آنها قصاص شد و وام پرداخته شد و من به عدالت قضاوت كنم ( حياة الحيوان ، 2 ص 130 - طبع غفارى ) . اخبار باب 1 - در خصال ( 2 : 130 چاپ غفارى ) : بسندش تا رسول خدا صلى اللَّه عليه و إله كه بركت 10 جز است 9 دهم در بازرگانى است و يك دهم در جلود ، صدوق - رضى - گفته : مقصود از جلود گوسفند است بگواه آنچه از پيغمبر صلى اللَّه عليه و إله و سلم روايت شده كه نه دهم روزى در بازرگانيست و يك دهم در سابيا يعنى گوسفند و آن را بسندش تا پيغمبر صلى اللَّه عليه و إله آورده . بيان : در نهايه پس از ذكر اين خبر در واژه سابياء گفته : منظور نتاج مواشى و فزونى آنها است ، گويند آل فلان سابيا دارند يعنى مواشى بسيار و سابياء در اصل پرده‌ايست كه بچه در آن زايد و گفتند : مشيمه است ( نهايه 2 ص 157 ) گويم : شايد مقصود از جلود در روايت نخست جانوران پوست دار است ، در