است براتان چهار پا : شتر گاو و گوسفند . 2 - مقصود بچه‌هاى شكمى چهارپايانست كه در درون مادران باشند هر گاه مو برآوردند و مادرشان را سر بريدند و آنها مرده‌اند همان ذكاة آنها است و اين از امام پنجم و ششم عليه السّلام روايت است . 3 - مقصود از بهيمهء انعام چهارپايان وحشى است و گاو كوهى و گوره‌خر و بهتر اينست كه همه منظور باشند - پايان - و آيه دليل است بر حلال بودن گوشت بهائم بلكه همه اجزاء آنها و بلكه هر سودى از آنها جز آنچه دليل بيرون كرده « و جعلوا » يعنى مشركان عرب براى خداوند از آنچه آفريده از زراعت و چهارپا بهره‌اى را نهادند و گفتند اين از آن خدا است بپندار آنها بىفرمان از خدا و اين از آن بتها است « پس آنچه از آن بتها است به خدا نرسد و آنچه از آن خدا است به بتها رسد » روايت است كه بهره‌اى از زراعت و نتاج را براى خدا ميداشتند و در پذيرائى مهمان و مستمندان به كار ميزدند و بهره‌اى براى بتها ميداشتند و بنگهبانان آنها ميدادند و براى آنها قربانى ميكردند و آنگه آنچه براى خدا بود اگر بهتر ميشد با بهره بتها عوض ميكردند و اگر مىديدند بهره بتهاشان بهتر است بدانها وامينهادند براى مهرورزى بدانها ، و عذر مىآوردند كه خدا بىنيازتر است . در مجمع از ائمه ما روايت كرده كه اگر بهره بتها ببهره خدا قاتى ميشد برش ميگرداندند و اگر بهره خدا به بهره بتها قاتى ميشد آن را وامينهادند و ميگفتند خدا بىنيازتر است ، و اگر آب بهره خدا ببهره اصنام واميشد آن را نمىبستند و اگر برعكس ميشد جلوش را مىبستند و ميگفتند : خدا بىنيازتر است و چه بد قضاوت ميكردند . « و ميگفتند : اين چهارپايان و زراعت غدقن است و نخورانيم جز به كسى كه خواهيم » مقصودشان خدمتكار بتان و مردان بود نه زنان . اين پندار آنها بود بىدليل