تعويذ داد - و برخى اخبار گذشته را يادآورى كرده - تا گفته : - 5 - رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلم وارد خانه ام سلمه شد و نزد او پسر بچه‌اى بود كه ناله ميكرد ، ام سلمه گفت يا رسول اللَّه چشمش زدند ، فرمود : مگر دعاى چشم برايش نگرفتيد ؟ 6 - فرمود : پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله و سلم « العين حق » و اگر چيزى بر قدر پيشى ميگرفت چشم بدان پيشى ميگرفت . 7 - از عايشه است كه پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله و سلم به كسى كه چشم زده ميفرمود : وضوء سازد و چشم رسيده از آبش غسل كند . 8 - در ماهيت چشم زخم ، كه جبائى به سختى آن را رد كرده و بر ناپذيرى خود شبهه‌اى هم نياورد تا چه رسد بدليلى قابل توجه ، و آنان كه آن را پذيرفتند وجوهى برايش آوردند : يك : جاحظ گفته : ريزه‌ها از چشم زن بكشند و بر تن چشم خورده نشينند و بر آن اثر كنند مانند گزش ، و زهر و آتش گرچه نحوه اثر كردنش با آنها جدا است ، قاضى گفته اين سست است زيرا اگر چشمى چنين اثرى داشته باشد بايد بر آنچه هم از آن خوشش نيايد اثر كند . و بدان كه اين اعتراض سست است ، زيرا از چيزى كه خوشش آيد بسا دوست دارد كه بماند مانند فرزند و بوستان خودش و بسا بد دارد كه بماند مانند خوشامدن حسود از آنچه دشمن او دارد كه در صورت يكم بهمراه خوشامد نگرانى سختى از نابودى آنست كه مايه دلگيرى و گرمى جدى دل و روح است و ديده را هم گرم كند . و در صورت دوم بهمراه خوشامد حسد سخت و اندوه بزرگى از نعمت دارى دشمن روح را بفشارد و گرمش كند و بدنبال آن پرتو ديده هم گرم و اثر بخش شود بخلاف اينكه خوشش نيايد و گرمى نيفزايد و اين دو حالت از هم جدايند و از اين رو پيغمبر صلى اللَّه عليه و آله و سلم شور چشم را فرمود : وضوء سازد و چشم رسيده را فرمود : آب تنى كند . من گويم : بنا بگفته رازى بايد در صورت خوشامد او از چيزى و اندوه خوردن از مصيبت يا ترس بر هر چه نگرد آن را زهر زند و آفت رساند نه خصوص همان