2 - حسن گفته : در جمله آيه پيش و پس آمده‌اند و مقصود اينست كه : آسمانها را افراشته بىستون آنها را مينگريد . 3 - مقصود اينست كه ستون ديدنى ندارند ولى ستون نامرئى دارند ، گفته‌اند : ستونهاى آسمان بر كوه قاف باشند كه كوهى است از زبرجد در گرد دنيا كه شما آن را نتوانيد ديد ، و اين در نهايت سقوط است ، زيرا خدا تعالى خواسته حجتى بوجود إله قادر آورد و اگر مقصود اين باشد حجت تمام نيست ، زيرا گويند اگر آسمان بر كوه قاف استوار است چه دليلى است بر وجود خدا . و مرا وجه ديگريست بهتر از همه و آن اينست كه ستون تكيه‌گاه است و ما ثابت كرديم اين اجسام همه در فضا برجايند بقدرت خدا و ستونشان همان قدرت خدا است و درست آيد كه گفته شود ستون ديدرس شما ندارند يعنى در حقيقت ستونى دارند كه نگهدارى و قدرت خدا است كه آنها را در فضا باقى گذاشته و شما آن تدبير را به چشم نتوانيد ديد و چگونگى آن نگهدارى را نمىفهميد ( پايان ) ميگويم : اين وجه آخر را كه بدان باليده و به خود بسته استاد طبرسى - ره - در مجمع البيان از ابن عباس و مجاهد روايت كرده « و خورشيد و ماه را مسخر كرده » اين به چند وجه دلالت بر وجود خداى بر حق دارد و بر حكمت و قدرتش ، زيرا اين حركات سريعه و پيوست و به اندازه رو بمشرق و رو به مغرب برخى بسوى شمال و برخى بسوى جنوب دليل قطعى است بر وجود مدبّر قاهر قادر كامل در دانش و حكمت و لطف و رحمت « هر كدام ميروند تا مدتى نامبرده » رازى در ( ج 5 ص 261 تفسيرش ) گفته : در آن دو قول است : 1 - ابن عباس گفته خورشيد 180 منزل دارد و در شش ماه هر روزى در يك منزلى است سپس منزل به منزل برمىگردد در مدت شش ماه ديگر و همچنان ماه 28 منزل دارد و مقصود از آيه اينست و بنا بر اين خدا براى هر كدام از اين كواكب سيرى خاص بسوئى خاص باندازهء خاص در تندى و كندى مقدر كرده ، و لازم آيد در هر لحظه‌اى حال تازه‌اى داشته باشند .