گرد خانه‌اش و خدا چنانچه فرموده بر عرش استوار است و عرش و حاملانش و هر كه گرد آن است خدا حامل است و نگهبان و نگهدار و بر پايدار هر كس و بالاى هر چيز و بر هر چيز ، ولى او را محمول نگويند و اسفل نخوانند به تنهايى كه به چيزى پيوسته نباشد تا لفظ و معنا فاسد باشد . ابو قرّه گفت : اين روايت را دروغ ميداند كه آمده است : چون خداى تعالى خشم گيرد فرشته‌ها حامل عرش خشمش را از اينجا بدانند كه عرش بر دوششان سنگين شود و به سجده افتند و چون خشمش برود سبك گردد و بايستگاه خود برگرداند . امام فرمود : بگو كه خدا از روزى كه ابليس را لعن كرد تا امروز بر او خشمگين است و چگونه جرأت دارى بگويى خدا دگرگون شود از حالى به حالى و دچار وصف آفريده‌ها باشد ، سبحانه و تعالى ، زوال و دگرگونى ندارد و مبتذل نگردد و هر كه جز او در سرپرستى او است و همه به دو نيازمندند و او بىنياز از جز خود است . بيان : « محمول اسم نقص است » يعنى هر اسم مفعولى كه اثرگيرى و تغير پذيرى را بفهماند دلالت بر نقص دارد چون محفوظ ، مربوب و محمول و مانند آنها نه اينكه اين وزن بطور كلى نقص باشد زيرا اطلاق موجود و معبود و محمود بر خدا رواست « و همچنين گفته گوينده فوق و تحت » يعنى اين دو لفظ هم يكى مدح است و ديگرى نقص مانند بالا و زير كه اولى مدح است و دومى نقص و همچون ، اعلى مدح است و اسفل نقص . و حاصل اين است كه خدا تعالى در حمل عرش نياز به ديگرى نياز ندارد و عبادت هر صنفى از خلقش را به نوعى نموده ، و عبادت حاملان عرش حمل عرش است بىنياز بدانها كه بعلمى كه خدا بدانها داده كار مىكنند ، و بسا بنا بر اين باشد كه