25 - در كتاب غارات ابراهيم ثقفى بسندى آورده كه ابن كواء از أمير المؤمنين عليه السّلام پرسيد از سياهى چهره ماه فرمود : خدا عزّ و جلّ فرمايد « شب و روز را دو آيه ساختيم و آيه شب را زدوديم ، 12 - الاسراء » اين سياهى چهره ماه است ، گفت : ميان مشرق و مغرب چه اندازه است ؟ فرمود : به اندازه سير يك روز خورشيد كه از مشرقش برآيد و بمغربش درآيد ، هر كه جز اينت گفت : دروغش شمار . 26 - در علل محمّد بن على بن ابراهيم است كه عالم عليه السّلام فرمود : علّت ردّ خورشيد بر امير المؤمنين عليه السّلام با اينكه بسائر جهانيان نتابيد اين بود كه خدا همه آسمان را جز آنجا كه امير المؤمنين عليه السّلام و يارانش بودند با ابرى پوشاند ، و خورشيد را برآورد تا آن را ديدند ، فرمود : علت كوتاهى روز جمعه اينست كه خدا ارواح كفار و مشركان را گرد آورده زير چشمه خورشيد عذاب كند جز در روز جمعه كه خورشيد ايست ندارد و بخاطر فضيلت جمعه كفار عذاب نشوند . 27 - در تفسير على بن ابراهيم ( 551 ) در معنى ( عرجون قديم ) گفته : آن طلع خرما است كه هنگام برآمدنش چون ماه نو است ، و بسندى آورده كه ابو سعيد مكارى نزد امام رضا عليه السّلام درآمد و گفت : تو به آنجا رسيدى كه ادعاى امامت كنى مانند پدرت ، فرمودش تو را چه مىشود خدا كورت كند و خانه‌ات را ويران سازد ؟ ندانى كه خدا به عمران وحى كرد من به تو پسرى دهم و به او مريم را داد و بمريم عيسى را و عيسى از مريم بود و مريم از عيسى و هر دو يكى بودند ، منم از پدرم هستم و پدرم از من و هر دو يكى باشيم . ابو سعيد گفت منت از مسأله‌اى پرسم ، فرمود : بپرس گرچه نپندارم از من بپذيرى ، تو از ياران من نيستى ولى بياور آن را ، گفت : چه گوئى ، در باره مردى كه هنگام مردن گفته هر مملوك قديم من براى خدا آزاد است ؟ فرمود : آرى هر بنده كه شش ماه در ملك او باشد قديم است و آزاد گردد چون خدا ميفرمايد « و ماه را منزلها داديم تا برگشت بمانند شاخه خرماى قديم ، 39 - يس » هر بنده كه شش ماه