سيد علاء الدين محمد گلستانه

365

منهج اليقين (شرح نامه امام صادق ع به شيعيان) (فارسى)

[ لزوم دوستى با مسلمانان مستمند و پرهيز از تحقير آنان ] وَ عَلَيْكُمْ بِحُبِّ الْمَسَاكِينِ « 1 » الْمُسْلِمِينَ ؛ فَإنَّهُ مَنْ حَقَّرَهُمْ وَ تَكَبَّرَ عَلَيْهِمْ فَقَدْ زَلَّ عَنْ دِينِ اللَّهِ ، و اللَّهُ لَهُ حَاقِرٌ وَ مَاقِتٌ ، وَ قَدْ قَالَ أبونَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه و آله : أمَرَنِى رَبِّى بِحُبِّ الْمَسَاكِينِ الْمُسْلِمِينَ . وَ اعْلَمُوا أنَّهُ مَنْ حَقَّرَ أحَداً مِنَ الْمُسْلِمِينَ ألْقَى اللَّهُ عَلَيهِ الْمَقْتَ مِنْهُ وَ الْمَحَقَرَةَ حَتَّى يَمْقُتَهُ النَّاسُ ، وَ اللَّهُ لَهُ أشَدُّ مَقْتَاً . فَاتَّقُوا اللَّهَ فِى إخْوَانِكُمُ الْمَساكِينِ الْمُسْلِمِينَ ؛ فَإنَّ لَهُمْ عَلَيْكُمْ حَقّاً أنْ تُحِبُّوهُمْ ؛ فَإنَّ اللَّهَ أمَرَ رَسُولَهُ صلى الله عليه و آله بِحُبِّهِمْ ، فَمَنْ لَمْ يُحِبَّ مَنْ أمَرَ اللَّهُ بِحُبِّهِ فَقَدْ عَصَى اللَّهَ وَ رَسُولَهُ ، وَ مَنْ عَصَى اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ مَاتَ عَلَى ذَلِكَ مَاتَ وَ هُوَ مِنَ الغَاوِينَ . و بر شما باد به دوست داشتن فقراى مسلمانان ؛ زيرا كه كسى كه فقراى مسلمانان را حقير و خُرد شمارد و بر ايشان ، تكبّر و بزرگى كند ، از دين الهى لغزيده است و خداى تعالى ، او را حقير مىشمارد و دشمن مىدارد . و به تحقيق كه پدر ما حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرموده كه : خداوند من ، مرا امر كرده به دوستى مساكين مسلمانان . و بدانيد كه كسى كه حقير مىشمارد يكى از مسلمانان را ، خداى تعالى بر او مىاندازد غضب خود را و حقير مىسازد او را تا آن كه مردم ، او را دشمن دارند . و غضب و دشمنى خداى تعالى ، مر او را سخت‌تر است از دشمنىِ مردم . پس ، از خداى تعالى حذر كنيد در باب برادران مسلمان خود كه فقير باشند ؛ زيرا كه ايشان بر شما حقّى دارند و آن ، دوست داشتن ايشان است ؛ زيرا كه خداى تعالى ، رسول خود را صلى الله عليه و آله امر كرده به دوستىِ ايشان . پس كسى كه دوست ندارد كسى را كه خداى - عزَّ و جلَّ - امر به دوستىِ او فرموده باشد ، خدا و رسول را اطاعت نكرده ، و كسى كه عصيانِ خدا و رسول كند و بر آن حال بميرد ، از جملهء گم‌راهان خواهد بود . بدان كه در معنى فقير و مسكين ، اختلاف كرده‌اند كه آيا فقير ، آن است كه پريشانى او بيشتر باشد يا مسكين . و هر دو در اين معنى شريك‌اند كه قوتِ يك‌سالهء خود و عيال خود را نداشته باشند و كسى [ را ] نداشته باشند كه قوتِ ايشان را كافى باشد .

--> ( 1 ) . ب : + « و » .