و حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله در وصيّت [ به ] ابو ذر فرموده كه : اى ابو ذر ! اگر زنى از زنان بهشت ، از آسمان دنيا سر بيرون كند در شب تاريكى ، هر آينه ، زمين از نور او روشن مىشود ، بهتر از آنچه ماه شب چهارده ، روشن مىشود و بوى خوش او به مشام جميع اهل زمين مىرسد . و اگر جامه‌اى از جامه‌هاى اهل بهشت را امروز در دنيا بگشايند ، هر كس نگاه به آن كند ، مدهوش مىشود و ديدهء او تاب ديدن او « 1 » نمىآورد . « 2 » و در احاديث متفرّقه وارد شده كه : بوى بهشت ، از هزار ساله راه مىآيد . و پست‌ترينِ اهل بهشت را آن قدر « 3 » مىدهند كه اگر جميع انس و جن به منزل او وارد شوند و از طعام و شراب او بخورند ، همه را كافى باشد و از او چيزى كم نشود . و كمترين اهل بهشت ، چون داخل باغ « 4 » بهشت مىشود ، سه باغ به نظر او مىآيد . چون داخل پست‌تر مىشود ، در آن مشاهده مىنمايد از زنان و خدمتكاران و نهرها و ميوه‌ها ، آن قدر كه خدا خواهد . پس چون حمد و شكر الهى به جا مىآورد ، به او مىگويند كه : به جانب بالا نظر كن . چون نظر مىكند ، در آن جا نعمت و كرامتى چند مشاهده مىنمايد كه در باغ اوّل نديده . پس گويد كه : پروردگارا ! اين را نيز به من كرامت كن . خطاب رسد كه : اگر اين را بدهيم ، شايد كه ديگرى را بطلبى . گويد : نه . همين ، مرا كافى است و از اين بهتر نمىباشد . چون به آن باغ در آيد ، مسرّت و شادى عظيم ، او را روى دهد و شكر الهى به جاى آورد . و پس خطاب رسد كه درِ جنّة الخُلد را بر روى او بگشايند . چون بگشايند ، اضعافِ آنچه در بهشت دويّم ديده بود ، مشاهده نمايد و فرح و سُرورش مضاعف شود و بگويد : خداوندا ! تو راست حمدى كه احصاى آن نتوان كرد كه منّت گذاشتى [ بر ] من به بهشت‌ها و نجات بخشيدى مرا از آتش . و بهشت را هشت در است كه از يكى ، انبيا و صدّيقان داخل مىشوند ، و از ديگرى ، شهدا و صلحا ، و از پنج در ، شيعيان و دوستان اهل البيت عليهم السلام . « 5 » و از حضرت امير المؤمنين عليه السلام منقول است كه فرمود : من « 6 » مىايستم بر صراط و دعا مىكنم و مىگويم : خداوندا ! به سلامت بگذران شيعيان و دوستان مرا ، و هر كه مرا يارى كرده و به امامت من ، اعتقاد داشته در دار دنيا . پس ندا از منتهاى عرش الهى در رسد كه : دعاى تو را مستجاب كرديم و تو را شفاعت داديم دربارهء شيعيان تو . پس هريك از شيعيان و دوستان

--> ( 1 ) . ب : « آن » . ( 2 ) . مكارم الأخلاق ، ص 464 . ( 3 ) . ب : « به قدرى » . ( 4 ) . الف : - « باغ » . ( 5 ) . بحار الأنوار ، ج 8 ، ص 120 - 121 ، ح 11 و 12 . ( 6 ) . ب : - « من » .