خداوندا ! به آن شهر كه فرموده بودى ، رفتيم و فلان بندهء تو را ديديم كه دعا و تضرّع به سوى تو مىكرد . خطاب رسيد كه : برو و آنچه امر شده ، به تقديم رسان ؛ زيرا كه اين بنده ، مردى است كه هرگز روى او به جهت غضب بر كسى كه مخالفت من كند ، سرخ نشده . « 1 » و از اين حديث ، ظاهر مىشود كه يك بنده ، اگر بندگى را چنانچه خواسته‌اند ، به جا آورد ، به دعاى او شهر از عذاب ، نجات مىيابند . و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده كه : خداى تعالى به حضرت شعيبِ پيغمبر عليه السلام وحى فرمود كه : من از قوم تو ، صدهزار كس را عذاب مىكنم ؛ چهل هزار « 2 » از بَدان ايشان را و شصت هزار از خوبان [ را ] . حضرت شعيب عليه السلام گفت : خداوندا ! بَدان به بدى خود ، مستوجب عذاب هستند ، خوبان را از چه جهتْ عذاب مىكنى ؟ خداى تعالى به او وحى فرمود كه : از براى آن كه ايشان ، با اهل معاصى ، مُداهنه و سازگارى مىكنند و به جهت غضب من ، بر بَدان غضب نمىكنند . « 3 » ديگر از جملهء افراد مذكورهء كلام ، كلامى است كه متضمّن نصرت مظلومى يا اعانت مؤمنى بوده باشد و احاديث در اين باب ، بعضى گذشت و بعضى مىآيد ، إن شاء اللَّه تعالى !

--> ( 1 ) . همان ، ج 5 ، ص 58 ، ح 8 . ( 2 ) . ب : + « نفر » . ( 3 ) . الكافى ، ج 5 ، ص 56 ، ح 1 .