كردند . بدا به حال تو ، اى بندهء من ! بعد از آن ، حضرت فرمود : بدا [ به ] حالش ، چنانچه نهايت مرتبهء بدى باشد ! واللَّه كه توبيخ و سرزنش خداوند جليل - جلّ اسمُه - يك ساعت ، سخت‌تر است از عذاب هزار سال ! بعد از آن ، حضرت فرمود كه : « مَلْعُونِينَ أَيْنَما ثُقِفُوا أُخِذُوا وَ قُتِّلُوا تَقْتِيلًا » « 1 » ؛ يعنى : جماعتى ملعون [ اند ] كه هر كجا دست بر ايشان يابند و [ آنها را ] ببينند ، بگيرند و بكُشند ، كُشتنى سخت يا بسيار . بعد از آن فرمود كه : يا يونس ! ملعون است كسى كه امر الهى را ترك مىكند . اگر به صحرا مىرود ، صحرا هلاكش مىكند و اگر به دريا مىرود ، غرقش مىكند . پس او مغضوب است به غضب خداوند بزرگ مرتبه « 2 » . و آن كه بعضى از اهل معاصى ، مهلتى مىيابند ، يا ترحّمى است از جانب الهى يا توفيق توبه بيابند يا از باب استدراج و غضب است - اگر از اهل توبه نيستند - تا كسب معصيت ، بيشتر كنند و مستوجب عذاب اليم شوند و حجّت الهى در آن مهلت يافتن ، بر ايشانْ تمام‌تر باشد . و از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده‌اند كه فرمود : روز قيامت ، شارب الخمر مىآيد با روىِ سياه و زبانى از دهنْ بيرون آمده ، و آب دهنش بر سينه‌اش سَيَلان مىكند و بر خداى تعالى ، لازم است كه به او بياشامانَد از طينت خِبال ، يا فرمود كه : از چاه خِبال . راوى مىگويد كه گفتم : چاه خِبال ، كدام است ؟ فرمود كه : چاهى است كه چركِ زناكاران ، به آن جا مىريزد . « 3 » و از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده‌اند كه حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله فرموده كه : كسى كه شراب مىخورد بعد از آن كه خداى تعالى بر زبان من حرام كرده ، پس لايق نيست به آن كه هر گاه زنى از جماعتى خواهد ، به او دهند ، و هر گاه شفاعتى و التماسى كند ، بايد كه قبول نكنند ، و اگر حكايتى كند ، تصديقش نكنند و امانتى به او نسپارند . پس كسى كه بر او اعتماد كند و امانتى به او بسپارد ، با وجود آن كه حالِ او را داند ، آن كسى را كه امانت به او سپرده ، بر خداى - عزَّ و جلَّ - ضمانى نيست و اجرى نخواهد داشت و عوضى از براى او در دنيا نخواهد بود . « 4 » و كلينى رحمه الله از آن حضرت ، روايت كرده كه خداى تعالى فرموده كه : كسى كه چيزى مست‌كننده بياشامد يا به طفلى كه نفهمد ، بياشامانَد ، از آب حَميم جهنّم به خوردِ او خواهم داد ، خواه آمرزيده

--> ( 1 ) . سورهء احزاب ، آيهء 61 . ( 2 ) . الكافى ، ج 6 ، ص 399 ، ح 16 . ( 3 ) . الكافى ، ج 6 ، ص 396 ، ح 3 ؛ تهذيب الأحكام ، ج 9 ، ص 103 ، ح 183 . ( 4 ) . الكافى ، ج 6 ، ص 396 ، ح 2 ؛ تهذيب الأحكام ، ج 9 ، ص 103 ، ح 182 .