نكنيد ، پس بدانيد كه نيست بر پيغمبرِ ما ، غير از رسانيدن آنچه فرمايم ؛ رسانيدنى ظاهر يا ظاهركننده . و در اين آيات « 1 » ، چند نوع تأكيد و مبالغه در نهى از خوردن شراب و باختنِ قمار هست . از آن جمله ، تأكيد به كلمهء « إنّما » كه دلالت بر حصر مىكند . ديگر آن كه شراب و قمار را با پرستيدن بت ، قرين ساخته . ديگر آن كه امور مذكوره را به نام « رِجْس » مسمّا ساخته . ديگر آن كه از عمل كسى شمرده كه از او به غير شر ، سر نمىزند . ديگر آن كه از همهء انواع نزديكى به آنها به ظاهر لفظ اجتناب ، نهى فرموده . ديگر ، دورى از آنها را سبب رستگارى ساخته تا ظاهر شود كه نزديك شدن به آنها ، موجب زيان‌كارى و عقوبت است . ديگر آن كه بيان مفسدهء شراب و قمار فرموده كه آن ، عداوت و دشمنى و منع از ذكر الهى است كه اعظمِ مفاسد است . ديگر ، تهديد فرموده به لفظ استفهام كه : آيا ترك اين فعلِ شنيع ، خواهيد كرد ؟ و احاديث در باب عِقاب و اظهار شناعت و قُبح شُرب خَمر ، بسيار است . از آن جمله ، محمّد ابن يعقوب رضى الله عنه در كافى و شيخ طوسى رحمه الله در تهذيب ، از حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله روايت كرده‌اند كه لعنت فرموده خمر را و آن كس كه [ آن را ] مىفِشارد يا ديگرى براى او مىفِشارد يا كسى كه [ آن را ] مىكُوبد و آن كه آب از او مىگيرد و آن كس كه [ آن را ] مىفروشد و آن كس كه [ آن را ] مىخرد و آن كه ساقى [ آن ] مىشود و آن كه قيمتش را مىخورَد و آن كس كه شراب مىخورد و هر چه شراب را بارِ او كنند و آن كه بار را به جهتِ او برَند . « 2 » و ابن بابويه رحمه الله در خصال ، از حضرت امام محمّد باقر عليه السلام روايت كرده كه فرمود : حضرت پيغمبر صلى الله عليه و آله در شراب ، ده كس را لعنت كرده : آن كسى كه درختش را مىنشانَد ، و آن كه [ آن را ] نگهدارى مىكند ، و آن كه [ آن را ] مىفشارد ، و آن كه [ آن را ] مىخورَد ، و آن كه ساقى [ آن ] مىشود ، و آن كه بارش مىكنند ، و آن كه بار را به جهتِ او مىبرند ، و آن كه مىفروشد ، و آن كه [ آن را ] مىخرَد ، و آن كه قيمتش را مىخورَد . « 3 » و در ثواب الأعمال و حديث مناهى ، به همين طريق ، روايت كرده . « 4 » و كلينى رحمه الله در كافى ، به اين مضمون نيز روايت كرده « 5 » .

--> ( 1 ) . الف : « باب » . ( 2 ) . الكافى ، ج 6 ، ص 403 ، ح 10 ؛ تهذيب الأحكام ، ج 9 ، ص 104 ، ح 187 . ( 3 ) . الخصال ، ص 444 و 445 ، ح 41 . ( 4 ) . ثواب الأعمال ، ص 244 . ( 5 ) . الكافى ، ج 6 ، ص 398 ، ح 10 .